Atelier VanIboJan

Djura van den Berg fotografie

2012-02-17T21:15:00.000+01:00

waarom? de reden volgt....

www.djuravandenberg.nl

Willem van Oranje vs Balthasar Gerards

2012-02-09T22:30:00.000+01:00

Delft, 10 juli 1584. Balthasar Gerards vermoord Willem van Oranje. Gerards een streng gelovige katholiek haalt de trekker over en schiet onze Vader des Vaderlands dood en geschiedenis is geschreven. Jaren later, 428 om precies te zijn,zat ik op dezelfde trap waar de Zwijger z'n laatste woorden sprak:

"Mijn God, Mijn God, heb medelijden met mij en met dit arme volk".

Elfstedentocht gaat niet door! Onrust achter de bank.

2012-02-08T23:00:00.000+01:00

Fozzie: Hé groene kikker Kermit.

Kermit: Hé bruine gele beer.

Fozzie: Het gaat niet door hè

Kermit: Wat niet Fozzie

Fozzie: De Elfstedentocht.

Kermit: De wat??

Fozzie: Elfstedentocht. Je weet wel daar in Friesland.

Kermit: Friesland, Friesland? Wonen Tomke, Romke en Korneliadaar niet?

Fozzie: Ja daar ja.

Kermit: Maar wat gaat er nu niet door dan?

Fozzie: De Elfstedentocht, potverdimme Kermit dat ken je tochwel. 200km schaatsen. Een uniek evenement. Heel Nederland staat op zn kop, hetzou gaan gebeuren dit weekend. We wisten het allemaal zeker. 2 miljoen mensenzouden de reis maken naar het noorden. En het is vreselijk, het gaat niet door Kermit.

Kermit: Veel te koudom buiten te zijn Fozzie.

Fozzie: Maar je bent een kikker je woont toch in het water?

Kermit: Maar niet als het bevroren is. Als het water bevroren isdan ga ik bij mensen thuis achter een bank wonen en vervelend doen. Maar waarom ben jij dan nietaan het schaatsen Fozzie als je het allemaal zo bijzonder en mooi vind.

Fozzie: Euhh nou datkan niet want beren hebben altijd een winterslaap. En daar ben ik nu mee bezig.Lekker hier achter de bank bij de kachel.

Kermit: Wat loop je dan te zeiken Fozzie over die Elfstedentocht.Het kan gewoon niet want er ligt te weinig ijs. Je hoorde Wiebe toch op tv!

Fozzie: Ja maar Kermit......Het had zo mooi kunnen zijn. Wijmet zn tweeën, een volwassen fles Weduwe Joustra in de hand en de hele dag schaatsen kijkenen een beetje drinken. Stukje droge worst erbij…....

Ik kan u vertellen beste lezers: Het bleef nog lang onrustig achter de bank…..

Elfstedentocht 2012

2012-02-07T22:06:00.001+01:00

De Deuren der Waarneming#11

2012-02-03T23:10:00.000+01:00

Linkshandig schrijf ik m’n verzen.
Volledig verloren in de romantiek.
Ik raak de aarde aan en zie,
Dezelfde zon als jij.

Genietend van de zomerregen in ’t park
De muziek laat me geloven in de dromen.
Een golf van oceaanvreugde brengt mij in hogere sferen.
Op m’n mondharmonica speel ik met de zonsondergang.

Intens......

Grote Ensafh dichtersavond in Café Vellinga

2012-01-29T16:51:00.001+01:00

Je debuut maken is leuk. Het betekend dat je ergens klaar voor bent na een periode van inzet en voorbereiding. Ik voelde me sterk genoeg om m’n verzen voor te dragen aan de aanwezige poëzieliefhebbers uit Friesland en omstreken. En zo geschiedde het ook op die 26e januari in Café Vellinga. Gesteund door de aanwezige familie, vrienden en leden van de snittergemeenschap stuurde ik aan op m’n debuut op het poëziepodium.

Café Vellinga was de enige kroeg in Sneek die ik nog nooit van binnen had gezien. Nou weet ik niet of ik het een kroeg mag noemen. Wat ik voelde is dat er bij binnenkomst een bepaalde “vibe” hing. Er was een sfeertje, een stuk geschiedenis. Handel, vee, jenever en plakken kaas en worst.

Die desbetreffende avond liep ik voor het eerst door de deuren van ’t cafe. En zag meteen Broeder H staan samen met organisator Cornelis van der Wal en de bekende Sneker dichteres Wietske Krist. Het was alsof je een gedicht binnen liep. Vanaf de titel gleed je zo naar beneden waar iedereen op z’n eigen plekje belande. Je was onderdeel van verschillende zinnen en woorden. Iedereen behoorde die avond in hetzelfde gedicht.

Je hebt een passie en die deel je samen. En dat was voelbaar. Een avond verdeeld in drie blokken en begeleid door uitstekende muziek maakte een mooi geheel. Een verscheidenheid aan taal die door de harten van de voordragers getransformeerd wordt naar een universele taal die iedereen, met die zelfde passie, verstaat.

De organisatie was perfect. (waarvoor dank Ensafh) Een traditie is geboren. De poëzie is geland in Sneek en volgend jaar staan we er weer. Tot die tijd ga ik verder met het maken van de mooiste verzen voor m’n nog niet volledige en ongepubliceerde album: “De Deuren der Waarneming”.

Intensief, luisteren en genieten.

Onbedoeld alleen

2012-01-25T22:16:00.000+01:00

Onbedoeld alleen vanavond. Het is rustig in huis. Afdwalende gedachten brengen me in verschillende uithoeken van mn innerlijk. Gevoelens van uitersten kunnen soms dichtbij elkaar liggen.

Het lijkt wel een gedicht, maar niets is minder waar. Wel ben ik van binnen toch bezig met de gedichtenavond van morgen. De keuzes zijn gemaakt. En het is tijd om mezelf te tonen aan het Friese dichtersgilde. Schrijven en dichten is jezelf blootgeven. Angst….? Negatief. Spanning wel natuurlijk. Angst voor afwijzing….? Negatief. Iedereen kan poëzie maken, als het maar uit het hart komt.

Goed, mijn gedichtenbundel gaat dicht. En opent zich morgen, de 26e, weer in Café Vellinga. Donderdag 26 januari de sterfdag van Johnny van Doorn alias “Johnny the selfkicker”. Hij werd bekend in Nederland na een, door Simon Vinkenoog, georganiseerde poëzieavond in 1966.

Een magistrale stralende zon

Verdwaald in de duisternis
Is hij terechtgekomen in
Een soort woestenij die
Met dopheide en kleine
Heesters is begroeid &
Aankloppend bij een
Afgelegen boerderij
Waar een flauw lichtje
Hem doet vermoeden
Dat er iets van leven
In aanwezig moet zijn
Wordt hem opengedaan
Door een kleine kale
Scheelogige monnik
Die hem gastvrij en
Onderdanig ontvangt
In zijn stemmig blauw-
Geschilderd vertrek
Dat onder het schenken
Van een chinees kopje
Thee door hem plechtig
Wordt genoemd de hal
der kennis die slechts
Toegankelijk is voor
Zij die door de
Stilte zijn gegaan &
Zijn tranen nauwelijks
De baas kunnend weet
Hij terstond dat
Deze oude magiër
Zijn langgezochte
Leermeester moet zijn
Die op zijn weg
Naar het door hem
Begeerde middelpunt
Zijn toeverlaat zal
Zijn in moeilijke uren &
Als hij na een gerief-
Lijke nachtrust bij
Het kraaien van de haan
Het huisje van zijn dromen
De rug toekeert om met
Zijn zwerftocht verder
Te gaan is er zoveel
Gebeurd dat in tegen-
Stelling met die avond
Tevoren hij gevuld is
Met een nieuwe lading
Levenskracht die hem
Doet jubelen over de
Vol met kwinkelerende
Vogels zijnde Natuur
Die goudgeel beschenen
Wordt door een magi-
Strale stralende zon

Johnny van Doorn (1944 - 1991

Gedichtenavond "mn bundel"

2012-01-23T22:16:00.001+01:00

Mn bundel met verzen....

De Deuren der Waarneming#10

2012-01-21T21:52:00.001+01:00

Ik ben een god,
jij bent een engel.
Laten we een eigen geloof beginnen.
En dromen realiseren.

De gifbeker is leeg gedronken.
We zien weer kleuren en ruiken weer geuren.
Stroomopwaarts lopen hoeft niet meer.
Het leven wordt poëzie.

Laten we een eigen geloof beginnen.
Jezelf zijn voor een ander,
Wat is je Niet Zelf zijn?
Het leven is poëzie en oneindig.

5e brief aan A.

2012-01-17T22:24:00.001+01:00

Potverdikke A, groene heuvels, rotsen, regen. Een koude pielemuiter onder de kilt van de koude wind. De warmte van de pub, het bier en de Schotse whiskey. Historie, cultuur en Schotse dames. Volgens mij ben ik nog nooit een Schotse dame in het echt tegengekomen. Hoe zien Schotse dames er eigenlijk uit? Nou ja dat is eigenlijk ook niet belangrijk. Wat wel belangrijk is is dat we een goeie pub vinden en een sjaal kopen van de plaatselijke voetbalclub. Hibernian FC here we come! Na Berlijn, Londen en Keulen is deze keer Edinburgh aan de beurt. Samen met onze advocaat weer op pad. Eten en drinken in de pubs, zwervend door de straten, rondhangen in en bij het voetbalstadion en goeie Whiskey. Dit gaat een mooi tripje worden A.

Over tripjes gesproken A. Op dit moment ben ik een boek aan het lezen van Aldous Huxley “De deuren der waarneming”. Hierin beschrijft hij wat voor werking mescaline op hem had. Mescaline is een drug die bij de Mexicaanse Indianen allang bekend is en vaak werd gebruikt bij sjamanistische rituelen. Ook experimenteerde Jim Morrison met deze drug. De naam “The Doors” komt van de titel van dit boek (the doors of perception). Ik ben net begonnen in dit boek en het is redelijk fascinerend.

Ja A, “de deuren der waarneming”. Op 26 januari is het nationale gedichtendag. In Sneek, cafe Vellinga aan het veemarktplein, wordt een bijeenkomst gegeven voor alle dichters die hun werk willen voordragen. Of werk van andere dichters. Je mag ook gewoon komen kijken en lekker luisteren. Dit alles is georganiseerd door “Ensafh” het literaire tijdschrift van Friesland. Ik heb me opgegeven om voor te dragen. Drie gedichten zal ik voorlezen uit mn nog onvolledig en niet gepubliceerde album “de deuren der waarneming” Mn bundel heb ik zo genoemd omdat Mr Mojo Risin zn band ernaar vernoemd heeft en hij mijn inspiratie is voor het maken van gedichten.

Potverdikke A, dit wordt wel spannend volgende week donderdag.

Nou A, voordat we in Schotland zitten zien we elkaar bij het graf van Willem van Oranje. Raar maar waar……

Gegroet,

McBosma

De Deuren der Waarneming#9

2012-01-14T23:27:00.000+01:00

Een dame zingt op de bühne,
De pianist drink zn jenever,
en speelt.
Bloed aan zn vingers.

Achter de coulissen ligt hij,
geketend in z’n geaardheid en kleur
Hij was nog gek om te rennen, te rennen.
Naar waar vrijheid lag.

Zeg me waar vrijheid ligt.
Komt iedereen te laat?
Om vrij te zijn.
En zij, ze zingt door.

Arendsoog: Een schot in de roos

2012-01-13T17:16:00.000+01:00

Dan opeens is het zover. Het betaalde werkleven zit erop en de tijd is, van het ontwaken tot het naar bed gaan, helemaal voor jezelf. Nou ja, op de vragen en aandacht van je vrouw, kinderen en kleinkinderen na dan. Maar toch blijft er dan een zee van tijd over om er invulling aan te geven.

Samen met vriendin S, broeder H, zuster J en zwager D hebben we gekozen voor een schildercursus. Al jaren werd er gezegd dat er geschilderd moest worden als het lesgeven erop zit. Nou bij deze is dit gebeurd. De eerste 10 lessen zitten erop. Een prachtig cadeau en een schot in de roos.

Onze Pa B. Een stille hand en met het oog van een arend worden de ene na de andere maagdelijke witte canvasdoeken omgetoverd tot meesterlijke werken. Z’n kantoor, waar vorig jaar nog proefwerken, repetities en examens werden gemaakt en nagekeken, is veranderd in een waar atelier.

De volgende serie lessen zijn inmiddels aangevraagd. Bij het Centrum van de Kunsten in de binnenstad van Sneek waar in het nieuwe atelier vanaf februari gewerkt kan worden.

Hoewel er thuis bij Pa B. in het atelier geen foto’s gemaakt mogen worden heb ik het toch stiekem even gedaan.

Aanschouw de arend!

Minddrawing: "Muis Tuig"

2012-01-12T21:16:00.001+01:00

Beast Mode On

2012-01-10T22:30:00.003+01:00

De mail is verstuurd naar Ensafh, het Frysk Literêr Tydskrift. Op 26 januari tijdens de grote gedichtenavond in Café Vellinga zal ik drie verzen gaan voorlezen uit mn nog onvolledig en niet gepubliceerd album:

“De Deuren der Waarneming”.

De Deuren der Waarneming (The Doors of Perception) is een boek van Aldous Huxley waarin hij ervaringen met mescaline beschrijft. Mescaline is het hoofdbestanddeel van de psychedelische peyote-cactus, die wordt gebruikt bij de religieuze ceremonieën van de Amerikaanse Indianen. Al duizenden jaren lang.

Dit boek van Huxley inspireerde Jim Morrison om zn band de naam The Doors te geven. Mr. Mojo Risin is sinds de laatste jaren dat ik hem (en de band) ontdekt heb mn inspiratie voor het maken van gedichten.

"Als de deuren der waarneming werden gereinigd, zou alles zich aan de mens vertonen zoals het is, oneindig. Want de mens heeft zichzelf zolang opgesloten, totdat hij alle dingen ziet door de smalle spleten van zijn spelonk."

De weg terug is een doodlopende straat. Er staan nieuwe uitdagingen op mn programma voor dit jaar en dit is er een van. De planken op met het dichtersgilde van Friesland. Naast het geleerde motto van Ramses Shaffy afgelopen zaterdag heb ik er nog een voor 2012:

BEAST MODE: ON!

Alderliefste in Theater Sneek "Je moet het menen"

2012-01-08T20:46:00.000+01:00

Een schoolmeester, bankier, piloot, landschapsdeskundige en een logisticus betraden gister het theater in Sneek. Een bont gezelschap met als gezamenlijke interesse of beter gezegd een gedeelde ondefinieerbare drang om op een zaterdagavond Franse chansons te gaan beluisteren.

De band Alderliefste kon aan deze drang gehoor geven. Met een aanstekelijk enthousiasme en de aanwezigheid van een grote dosis muzikaliteit konden de heren Gerard, Robert en Luc de zaal makkelijk dik twee uur “in goeie franse wijn ondergedompeld houden".

Bekendheid wierf de band natuurlijk ook met de samenwerking met Ramses Shaffy. Ze hadden de eer om de laatste periode van zn leven met hem te mogen optrekken en konden ons dus de mooiste anekdotes vertellen over “Shaf” zoals ze hem noemden. Tijdens de opnames van het nummer “Vivre/laat me” vroegen ze zich af waarom Ramses zn stuk ineen keer goed inzong. Waarop hij weer antwoordde: “Je moet het menen”.

Ik ben blij dat deze, voor mij nu al legendarische zin, voorbij is gekomen gister. Dit zijn toch woorden die je altijd met je mee moet nemen. Waar je ook gaat of staat. Een fundament voor al je te ondernemen avonturen.

Voor meer verhalen over deze avond verwijs ik door naar de site van Broeder H.

(Foto's Buro~Interalphanske)

De Deuren der Waarneming#8 Voor Sam

2012-01-06T19:58:00.001+01:00

Sam paste niet in z'n tijd.
En de tijd kon hem niet omarmen.

Anders denkend en anders voelend.
Z'n ziel leefde alleen bij het maanlicht.

Knisperend haardvuur was het enige licht,
en warmte wat voor hem bedoeld was.

Sam hield het niet vol.
Maar hij was gelukkig.
Hij schreef...

En weer los in 2012

2012-01-03T22:11:00.000+01:00

Na een kleine pauze zijn de deuren van Atelier VanIboJan weer open. De inspiratie, creativiteit, dromen, energie, happiness en aardse krachten stromen weer naar binnen.

De eerste opdracht van dit jaar gaat naar Coachpraktijk Arlequino van Carla Onsman - van der Veen uit Sneek. Zoeken naar het kind in de volwassenen. De bron van energie en kracht. Daar gaat het om in deze praktijk. In combinatie met haar passie voor het hardlopen en buitenleven doet ze aan individuele coaching en helpt ze bedrijven in strategische coaching. Een bijzonder talent van Carla is haar omgang met paarden. Zoals het op de site staat geschreven kan ze aan de hand van het gedrag van het paard zien wat er bij jou persoon speelt als je met het paard in contact komt. Paarden schijnen erg hooggevoelig te zijn. En kunnen dus als de beste zien wat er bij mensen op gevoelsniveau speelt. En Carla kan dat dan weer ombuigen naar de mensentaal. Deze informatie is voor mij ook allemaal nieuw. Maar ik heb het van de site van deze coachpraktijk. Ga eens kijken op www.arlequino.nl en kom erook achter waar deze naam vandaan komt.

Zie op de "minddrawing" hieronder hoe ik de energie, passie en samenwerking tussen het paard en Carla zag en vertaalde in deze tekening.

Ensafh gedichtejûn

2011-12-19T22:41:00.000+01:00

“We gaan dit jaar poëtisch beginnen, Ibo-Jan”. Was zijn idee. “Han, dien broer, heb ik bij Lekker Sneek al sproken en die gaat ook”

Vanmiddag in de trein van 058 naar Sneek werd ik door Anske S. geattendeerd op het hier onderstaande affiche. Ensafh, hét “Frysk literèr tydskrift” van de provincie organiseert een gedichtenavond op 26 januari, Nationale Gedichtendag.

Verdimme dacht ik. Hele dagen loop ik te dichten, ’s nachts ook. Iedereen kan poëzie maken, als het maar ergens vandaan komt waar passie zit. Het komt uit je hoofd of uit je hart. Uit je handen of uit je voeten. Bij sommige mensen komt het uit de mond. Er zijn zelfs mensen die gewoon over straat lopen en de poëzie met zich meedragen. Kortom pure poëzie staat gelijk aan pure liefhebbers.

Op hetzelfde podium als Cornelis vd W.?! De mail naar Ensafh heb ik in mn mailbox in concept klaarstaan…… (waarom nog de twijfel?)

Grutte gedichtejûn fan literêr tydskrift Ensafh

Yn it ramt fan de Nationale Gedichtendag organisearret it Frysk literêr tydskrift Ensafh op 26-01-2012 yn de stêd Snits in grutte gedichtejûn, dêr’t elkenien oan meidwaan kin! Der binne trije mooglikheden:

- Dichters kinne twa of trije gedichten foarlêze .
- Poëzyleafhawwers kinne har favorite gedicht foarlêze.
- Gewoan komme te harkjen.

Dichters en foarlêzers wurde fersocht har op te jaan by de redaksje fan Ensafh troch te mailen nei ensafhpoezij@gmail.com Skilje nei Piter Boersma (058-2501475) kin ek. Foar mear ynformaasje kinne jo ek by boppesteand adres en telefoannûmer telâne.

Alle dichters en foarlêzers, ryp en grien, binne wolkom. It makket net út yn hokker taal de gedichten skreaun binne, dat jildt ek foar streek- en oare minderheidstalen.

Omdat foarlêzen toarstich makket krije de dichters en foarlêzers allegear twa konsumpsjes fergees.

Wêr? Café Vellinga, Korte Veemarktstraat 11 8601 EV Snits
Wannear? Op 26-01-2012
Hoe let? Tusken 20:00 en 23:00 oere
Yntree fergees

Redaksje Frysk Literêr Tydskrift Ensafh

Atelier VanIboJan

2011-12-18T21:21:00.001+01:00

"Zelfportret"

Atelier VanIboJan. Een wereld van creativiteit, fantasie, denken en dromen. Vanuit mn Atelier aka "mancave" in Sneekoost. Verhalen, poëzie en minddrawings.

Professioneel dromer&denker:

Mensen die ´s nachts dromen komen er ´s morgens achter dat het slechts een illusie was.
Dagdromers zijn de gevaarlijkste dromers. Zij kunnen hun dromen waarmaken.

Charissa

2011-12-18T20:40:00.002+01:00

Charissa: een belofte die nog open stond.....

Jan Bargboer

2011-12-17T22:55:00.000+01:00

Jan Bargboer,

“Ik zie mensen, jij ziet mensen. Ik zie mensen niet zoals jij mensen ziet. Maar ze zijn wel hetzelfde. Dat is een Snitterportret.”

Ibo-Jan

De Deuren der Waarneming#7

2011-12-16T15:59:00.000+01:00

De tijd vliegt me voorbij.
Ik ga terug.
Rode, gele en groene kleuren.
M'n schaduw is er niet meer.

De toekomst is verleden tijd.
M'n geschiedenis ligt voor me.
Alles is duidelijk nu,
de puzzel is reeds gelegd.

Wordt gister mooier dan morgen ooit geweest zou zijn?

Schetsen met Concept7

2011-12-12T23:03:00.000+01:00

Ik hang aan de rand van de IT wereld. De ene keer klauter je er bij op om er vervolgens weer af te vallen. Het is keihard werken om op de hoogte te blijven in de wereld van het internet, ipad’s, cloud computing, social media en usability. Dus als je een beetje mee wilt blijven doen met de grote jongens en net als ik je eigen site in de lucht moet houden zal je flink aan de bak moeten.

In het enorme wijde web heb je natuurlijk een diversiteit aan informatie die je hierbij kan helpen. Vragen zoals: Hoe kan je je site aantrekkelijk maken voor je bezoekers, wat voor design pas je toe en welke tools moet je daarvoor gebruiken. De creatieve tijdbom die in je zit wil je laten exploderen op je eigen blog.

Om die bom toch wat gecontroleerd te laten ontploffen heb je soms wat hulp nodig. Inkaderen van creativiteit is niet goed. Maar hier en daar een kleine por tegen je schouder zodat je net even een ander of een nieuw inzicht krijgt is helemaal zo gek nog niet.

Regelmatig ben ik aan het surfen op de website van de dames en heren van Concept7. Een site die eigenlijk dichtbij was maar toch veraf. Verhalen en tips over ondernemen, design, inspiratie en durf. Vrij, open, laagdrempelig en in begrijpelijke taal. Een voorbeeld van een simpele tip?

Onze Henk vertelt het vol overtuiging; visuele ideeën zijn duidelijker te begrijpen en ze blijven beter hangen. “Bovendien kun je ze makkelijker terug vinden en zijn ze voor de ontvanger eenvoudiger te verwerken. En iedereen kan het. Je hoeft er niet eens mooi voor te kunnen tekenen.”

(www.concept7.nl)

En zo geschiedde……. De eerste schetsen zijn klaar.

4e brief aan A.

2011-12-10T13:34:00.001+01:00

Potverdikke A. Ben ik net druk bezig geweest om de mooiste kerstliedjes op m’n ipod te zetten, sta jij waarschijnlijk met een rugzak druk bladerend in de “Lonely Planet”. Nou A, het is je gegund om deze advent periode in Mexico te zitten. Je bent gelukkig keurig op kerstavond met het avondgebed weer “thuis”.

Mexico drugsland is het eerste wat in me opkomt. WK ’86 komt daar trouwens snel achteraan. Onlangs hebben ze bij de grens met de VS twee tunnels gevonden. De onderwereld kan je tegenwoordig al bijna letterlijk nemen. De drugs werd onder de grond de grens over/onderdoor gesmokkeld. De tunnels zagen er erg professioneel uit moet ik zeggen. Het blijven natuurlijk praktijken die het daglicht niet kunnen verdragen maar ik moet wel zeggen dat het vindingrijke oplossingen zijn. En reken maar dat er met de tijd meer van deze innovaties bij komen.

Ik zal niet tegen je liegen A. En ik weet zeker dat jou hetzelfde is overkomen. Waar dwalen je gedachten heen? Juist, Cambodja. Potverdikke A. daar hadden ze pas tunnels. Kilometers lang van Cambodja naar Vietnam en weer terug. Ratten, slangen en ondefinieerbaar ander gespuis liepen of kropen over je heen. Doordat we op handen en voeten moesten lopen konden we niet te lang stil staan anders werden er stuken uit je armen of benen gebeten. De pijn en de angst toentertijd werd ondragelijk na 3 dagen onder de grond.

Raar hè A? We hebben het er niet vaak meer over. Maar bij de beelden van deze drugstunnels kwamen het weer even naar boven. Net als onze laatste horrornacht door het moeras toen we ons nog moesten haasten voor de laatste mogelijkheid naar vrijheid. Gelukkig was je toen 25 kilo lichter en kon ik je nog met gemak op m’n rug meenemen. Als ik deze zinnen zo terug lees merk ik een vleugje romantiek over me heen waaien. Gevaarlijk en ik merk dat ik verder kan typen maar ik doe het niet.

Morgen ga ik thuis met vrouw en kinderen de kerstboom weer optuigen. De dagen komen er weer aan A. Het is goed zo….

IJB

Socrates

2011-12-05T23:28:00.001+01:00

Socrates de filosoof leefde van ca 470 (Athene) v. Chr tot 399 v. Chr. Deze man was de eerste in het illustere rijtje: Socrates, Plato en Aristoteles.

Hij is de grondlegger van de Socratische Methode. Wat houdt dat dan in zou je zeggen. Nou, dat is een manier om tot ware kennis (over de ideeënwereld) te komen. De ideeënwereld, de vormenwereld en de kunde van de vroedvrouw is een beetje lastig uit te leggen voor een denker zoals ik ben.

In het jaar 399 v. Chr werd Socrates veroordeeld tot de dood met als reden: Het niet aanbidden van de goden van de stad. En het introduceren van nieuwe goden. De slechte invloed die hij op de jeugd in die tijd zou hebben gehad speelde ook mee. Hoewel hij tijdens z’n proces de juryleden bijna totaal had omgepraat kreeg hij toch de doodstraf omdat hij de spot me ze begon te drijven toen hij ze zover had gekregen om zelf zijn straf uit te kiezen.
Omringt door zn vrienden en leerlingen koos Socrates ervoor om de gifbeker leeg te drinken. Een beker met een langzaam werkerend dodelijk gif.

Eeuwen later werd in Brazilië een andere Socrates geboren. Sócrates Brasileiro Sampaio de Souza Vieira de Oliveira. Geen filosoof maar een Braziliaanse voetballer. Aanvoerder van Brazilië op de WK’s van 1982 en 1986. Zijn bijnaam luidde: El Doutor, de dokter. Omdat hij naast het leven als profvoetballer ook arts was. Een heerser op het middenveld. Eigenlijk speelde hij als een filosoof, denkend en kijkend naar andere, afwijkende oplossingen in het veld.

Uiteindelijk heeft ook deze Socrates de gifbeker leeg moeten drinken. Hij had al jaren last van een alcoholprobleem. Eerder dit jaar werd hij al opgenomen in het ziekenhuis met een maagbloeding. Afgelopen vrijdag werd hij weer opgenomen. Dit keer was de diagnose een darminfectie.

Het was zondag 4 december 2011 toen Socrates kwam te overlijden.

@AnneSinger

2011-11-30T21:23:00.001+01:00

Het zal gebeuren op de 2e van de 12e in het jaar 2011. De cd release van het album "Sugary" van Anne Hoogendoorn. Rechtstreeks en live vanuit een nu al uitverkochte zaal in De Walrus Sneek. Deze “Rock Chick” omschrijft zichzelf als:

Zangeres, 23 jaar, MUZIEK!, Ambassadeur Diabetes Fonds, http://annehoogendoorn.com, Big Brown Eyes, The Voice Of Holland – halve finaliste!! :D

Een dame die muziek wil maken, die wil leren, inspireren en vrijdag het dak eraf wil zingen met haar fantastische stem. Samen met mede TVOH artiesten Meike en Joan en met de Friese zangeres Mink (Minke Adema) gaat ze deze avond tot een groot succes maken. En daarbij natuurlijk een geweldige lancering van de nieuwe cd “Sugary” realiseren.

Weken wordt er al naar dit moment toegewerkt. De Snitters schieten je om de oren. Verschillende Snitteraars hebben hun talenten aangeboden, en zeker hun steentje bijgedragen, om deze avond tot een groot succes te maken.

Anne, namens alle Snitteraars wens ik jou veel succes morgenavond en alle andere avonden die je nog mag gaan optreden. Daarom ook speciaal voor jou dit Snitterportret:

“Ik zie mensen, jij ziet mensen. Ik zie de mensen niet zoals jij die mensen ziet. Maar ze zijn wel hetzelfde. Dat is een Snitterportret.”

Op je site zeg je dat je muziek wil maken om mensen te inspireren. Hou deze gedachte vast en dan moet het zeker goed komen.

Succes!

Masutatsu Oyama

2011-11-28T22:50:00.001+01:00

Inmiddels verblijf ik alweer een maand of acht in de wereld van T’ai Chi. Op de Sportclub aan de Lange Veemarktstraat. Deze vorm van lichaamskunst, rekken, strekken, rust en ontspanning zorgen voor een soepel lichaam en een heldere geest. De ideale combinatie om het vol te houden in de razernij buiten de dojo. Wordt er dan niet keihard getraind, vraag je je misschien af? Vallen er geen zweetdruppels? Ja zeker dat gebeurd wel degelijk. Vanuit stilstand, heb ik inmiddels geleerd, kan er wel degelijk hard getraind worden.

Een andere sport die wordt beoefend op deze school is het Kyokushinkai Karate. Een “full contact” sport waarbij, naar mijn mening, een perfecte balans tussen lichaam en geest wordt gecreëerd. Als je het woord Kyokushinkai ontleed dan je de volgende drie woorden:
Kyoku=het uiterste, Shin=waarheid, Kai=samenwerken. Dit is natuurlijk een drie-eenheid waar geen speld tussen te krijgen is. Maar waar gaat dit heen, waarom dit onderwerp?

Tijdens de lessen T’ai Chi die ik volg op de sportclub word ik altijd streng maar toch vriendelijk aangekeken door een bepaalde persoon. Zie de foto en oordeel zelf.

Ik ben eens even wat gaan zoeken op het internet en kwam erachter dat dit Masutatsu Oyama moest zijn. De grondlegger van het Kyokushinkai Karate, “the Godhand”. Wie is dit? Als ik deze man plaats in de voetbalwereld, met wie is hij dan te vergelijken? Is hij van een niveau Cruijff, Maradonna, Pele? Of de trainer Michels? Misschien doe je hem daarmee ook wel veel te kort. Mensen tegen de schenen schoppen is nu ook niet de bedoeling. Ik zal het eens gaan uitzoeken hoe het nu precies zit. Er zit een fantastisch verhaal achter deze man.

Wordt vervolgd.

De Deuren der Waarneming#6

2011-11-18T14:55:00.000+01:00

De zonsondergang opent mn ogen.
Een shot adrenaline helpt me door de nacht.
Duivelsverzen worden met de vuist verslagen,
engelen dragen mn gedachten weg, ver weg...

weg, weg, weg...
Hogere machten controleren.
Controleren het universum.
Voorbij de angst ligt macht.

3e brief aan A.

2011-11-14T23:01:00.000+01:00

Potverdikke A. Nu is die kleine Wesley Sneijder nog in de running om wereldvoetballer van het jaar te worden. De laatste keer dat we dat meemaakte met een Nederlandse voetballer was in 1992. Marco van Basten was de laatste. Maar meneer Sneijder kan zich toch niet matchen met spelers als Cruijff, Gullit en Van Basten? Dat waren nog eens helden. Wesley is geen held.

Doelpunten, charisma en recht door zee. Helden waren het A. Maar hebben we die nog? Heb jij nog helden? Is het je leeftijd die bepaald of je nog helden hebt. Of dat er nog helden zijn? Natuurlijk is het waar dat naarmate je ouder wordt je niet zo snel meer tegen andere mensen opkijkt. Maar is er dan niet een held over tegenwoordig? In deze tijd weet je ook zoveel van iedereen. Je googled even of je volgt iemand via facebook of twitter. De afstand tussen de mens en de held is veel kleiner geworden. Daardoor wordt een held ook minder een held.

Helden hoeven niet dood te zijn voordat ze een held zijn. Legendes meestal wel. Hoewel je ook levende legendes hebt natuurlijk. Maar goed, als je een legende wilt worden kan je maar beter, nadat je je glansrijke carrière hebt gehad of er nog volop inzit, op een gegeven moment het loodje leggen. Cruijff heeft bij veel mensen afgedaan de afgelopen jaren. Maradona geeft training met een dikke Cubaanse jongen in de mond. Gullit begeeft zich langs paden waarop hij verkeerde afslagen neemt. Dit waren helden A. maar nu niet meer. Zijn het dan legendes? Levende legendes? Nee ook niet meer.

En buiten de sport om dan? Ik hoor veel mensen zeggen dat Nelson Mandela hun held is. Of de Dalai Lama. Door wat ze hebben meegemaakt, waar ze voor staan en waar ze voor vechten is het respect gewonnen van de mens. En worden ze hun held. Mensen houden zich daaraan vast in het leven. Dit is eigenlijk geen rare gedachte van mensen. Daarnaast is het natuurlijk een feit dat je helden niet zo ver weg hoeft te zoeken. Ze kunnen natuurlijk ook gewoon in je eigen familie zitten.

Heb jij nog helden A.? Vast wel toch? Als dat zo is laat het me dan even weten. Misschien hebben we dezelfde held.

Inmiddels is het alweer laat geworden. En brief nummer drie gaat op de digitale post. Een goede nacht en tabee.

Groet,

IJB

"Het komt allemaal wel goed"

2011-11-12T22:26:00.001+01:00

Wat een week afgelopen week. Niet zozeer voor mezelf, hoewel daar ook meer dan een blogje over te schrijven is, maar meer voor mn twee kroonprinsen D&R. En dan vooral D. De gehele week heeft voor beide jongens in het teken gestaan van Sint Maarten en de intocht van Sinterklaas. Explosies van creativiteit waren er nodig voor het maken van de lampionnen. Liedjes werden erin gestampt voor het langs de deuren lopen. Tegelijkertijd werd er een bijna ondraaglijke spanning opgebouwd voor de komst van de Goedheiligman in Nederland. Dieuwertje die ineens weer op de tv verscheen. En net als elk jaar kon de intocht weer niet zonder problemen gaan. Het is toch verwonderlijk dat elk jaar de aankomst van Sinterklaas weer gepaard moet gaan met zoveel stress en ergernissen. Zijn het niet babypietjes dan wel een boot zonder Pieten.

Het begon allemaal donderdagavond de tiende van de elfde. De avond voor de elfde. D kon al niet slapen en kwam ’s avonds laat nog eens naar beneden met de vraag wat te doen als er tijdens het lampion lopen snoepjes bij zaten die hij niet lekker vond. Niet geheel onbelangrijk natuurlijk. We gaven hem het advies om toch maar iets te pakken. Het is wel zo beleefd en we zullen later thuis de schade wel even opnemen of er snoepgoed tussen zit wat niet te eten is.

Eenmaal toen het de elfde van de elfde was geworden kwam er een volgend probleem naar boven. Of eigenlijk een eis. D&R wilden wel langs de deuren maar niet langs huizen van mensen met een hond. Beide heren hebben het niet zo op honden en hingen de lampion liever aan de wilgen dan dat ze deuren met een hond erachter moesten bezingen. Gelukkig hadden de deuren waar we heen gingen geen honden. Een afsluiting bij Pake E en Oma N maakt de hele avond compleet. Laat opbed, wild in het hoofd, tas vol snoep, lampionnen op de kamer en ’s ochtend weer lekker vroeg wakker.

Inmiddels was het de twaalfde van de elfde. De ochtend van de intocht. De jongens toch maar even de mooie kleren aan. Haren goed in model en net als andere jaren op naar Pake en Oma aan de Pampuskade. Lekker de tv aan en kijken naar de intocht. En toen begon het voor D. Oververmoeid en geveld door de spanningen begon hij zich niet zo goed te voelen en viel in slaap. De intocht op tv was aan hem voorbij gegaan. Gelukkig wou hij nog wel even bij het water kijken en aan het Kleinzand en de Oosterkade. Maar er werd aan het einde van de intocht in Sneek nog wel even duidelijk vermeld dat hij Sinterklaas nu niet meer hoefde te zien. Ja alleen op de tv dan.

Dit verhaal schrijvende is onze oudste kroonprins inmiddels al enkele keren uit bed gestapt om te zeggen dat we niet te laat naar bed moeten omdat anders zwarte Piet niet langs komt. De hele ochtend hebben ze met zn tweeën puzzels lopen maken en een Pietenfabriek van lego gemaakt. Dit alles moest voor de openhaard staan. En natuurlijk een voetbal erbij zodat de Pieten nog even een balletje konden trappen.

Morgen is het de dertiende van de elfde. Schoenen gevuld, de kamer overhoop en de ergste spanning zal er inmiddels dan af zijn. We doen het zelf de kinderen aan. Nederlandse tradities, het hoort erbij voor die paar jaartjes. Maar het valt mij nog mee dat ik in de media nog niks heb gehoord van de kinderbescherming. De druk en spanning die op de kindjes rust….

Ik hou me maar vast aan de wijze woorden van de voormalig burgemeester van Sneek. Arno Brok die zei vanmiddag op tv al: “Het komt allemaal wel goed”

Apotheker

2011-11-10T22:16:00.001+01:00

Harm Haijo Apotheker 1e burgemeester gemeente Súdwest-Frylân

Elvis is still Alive!

2011-10-25T22:21:00.001+02:00

Bob Dylan: "When I first heard Elvis' voice, I just knew that I wasn't going to work for anybody, and nobody was going to be my boss. He is the deity supreme of rock and roll religion as it exists in today's form. Hearing him for the first time was like busting out of jail. I thank God for Elvis Presley."

Frank Sinatra: "I'm just a singer, Elvis was and is the embodiment of the whole American culture."

Keith Richards: "Vóór Elvis was alles in zwart-wit. Toen kwam Elvis. Zoom, glorieuze Technicolor." & "Op een nacht, toen ik als kind in bed lag en veronderstelde te slapen luisterde ik naar Radio Luxemburg op mijn kleine radio. Ineens leek het of er een explosie uit de speakers kwam. ‘Heartbreak Hotel’…ik hoorde het nooit eerder en al helemaal niets wat in de buurt kwam. Ik had nog nooit van Elvis gehoord. Het leek bijna of ik aan het wachten was tot er zo iets in mijn leven zou gebeuren. Toen ik de dag erna wakker werd, was ik een ander mens."

The “Blogbrothers” on tour.

2011-10-23T10:15:00.001+02:00

Broeder H, toekomstig Neerlandicus, hoeder van de Nederlandse taal en mn partner in literaire crime. Of moet ik daar ook partner in muzikale crime bij zetten. Mn broeder H is toch de oorzaak dat ik muziek van George Michael ben gaan luisteren en waarderen. Omdat onze slaapkamers in het ouderlijk huis aan elkaar grensden, kwamen zijn muzikale uitspattingen ook bij mij terecht.

“Symphony – The Orchestral Tour”. Waarschijnlijk waren er van al de mensen die die avond aanwezig waren, niemand eerder in Ahoy dan “The Blogbrothers”. Aan de hand van een goed uitgerekend plan, om alle files te omzeilen, zijn we om 1315u uit Sneek vertokken om vervolgens meteen bij Joure al in de file te staan. Hoezo druk in het westen? We hebben in het hele “wilde westen” geen file gezien. Exact om 1600u stonden we in het toilet van Ahoy. George was er niet.... Ik weet het maar ik kon hem gewoon niet laten schieten. GM was zelf ook niet vies van “some gay jokes on stage”.

Broeder H was tot afgelopen vrijdagavond nog een George Michael “virgin”. Zo noemde onze held de bezoekers die nooit eerder bij een concert van hem waren geweest. In 2006 was ik al eens getuige van een concert van GM. Ook in Rotterdam Ahoy. Als ik mag vergelijken dan vond ik het concert van vrijdag mooier. Daar het optreden van 2006 veel oude songs meebracht, was er gisteravond ruimte voor veel nieuw(er) materiaal, covers en een enkele “gouwe ouwe”. Ook was zn stem zwaarder, rauwer. En of het nu overbelasting was, een verkoudheid, het regelmatig roken van wiet of gewoon de leeftijd daar kwamen we niet uit maar het was wel Jazz. De man liet Jazz horen. Warmte, emoties, gevoel en stijl.

Een uitverkocht Ahoy met mensen die in de succesjaren van Wham tiener waren. Maar ook publiek die tiener waren in de eerste succes jaren van George als soloartiest. Dus een volle bak met echte fans. Uiteraard waren we het beste publiek wat hij tot dan toe had meegemaakt op zn tournee en we werden tweemaal getrakteerd op een toegift. Waarvan de a capella uitvoering van gospelsong “Amen” met zn achtergrondkoor fantastisch was.
Blij als een kind reden we terug naar Sneek.

We hadden een fantastische dag gehad. En achter in de auto lag de prijs. Mijn prijs. Een officieel George Michael tour shirt voor in mn Mancave.

2e Sneeker Snitter Manifestatie

2011-10-17T23:12:00.002+02:00

Er werd hoog ingezet. Alle verzamelde ideeën van de 1e Sneeker Snitter Manifestatie, alle verzamelde creativiteit, enthousiasme, talenten, snitters, gouden acties en een sterk Sneek gevoel werd in een korte tijd bij elkaar geschoven. Gekneed tot een soepele maar stevige stuiterbal die als een atoombom ontplofte op die ene avond: 13 oktober 2011.

Het Sneek gevoel was meteen al aanwezig onder de Snitteraars. Het prachtige decor, de Weduwe Joustra, en het Kleinzand als het toneel was de entree die de beschermheilige van de Snitteraars verdiende. Tot op het allerlaatste moment was de spanning zeer hoog. Zou hij komen of niet? Snitterklaas, de man die na de 1e Snitter Manifestatie ineens tevoorschijn kwam. Zomaar uit het niets. Hij gaf ons de laatste maanden veel plezier en leerde ons op zn eigen speciale manier kijken naar onze “problemen”. Een echte Heilige die werkelijk op elk tijdstip van de dag paraat stond om de Snitteraars te ondersteunen.

De pers dook er meteen boven op en Omrop Fryslân stond al snel op het Kleinzand met cameraman en verslaggever. Dit resulteerde de dag erna in een nu al legendarisch optreden van Snitterklaas in “Hjoed” en “Need op Freed”.

De hele avond was gevuld met pret en gekkigheid. Eten en drinken in overvloed. Sneekers onder elkaar en een ieder met zn eigen talenten en kwaliteiten. De 2e Snitter Manifestatie is geslaagd, ik zeg een dikke tien plus. Maar wat volgt er nu? Kan dit overtroffen worden? Kan het nog groter? Ik zie nog iets met muziek en de “Lekker Sneek Wintereditie”. Maar ja, moet het perse groter? Je kan ook iets groots neerzetten met klein te zijn.

Op een gegeven moment had ik tijdens de avond op de 13e oktober even de ogen dicht. Klom in gedachten in de nok van de zolder en keek naar beneden, naar alle Snitteraars. Ik zag een rode draad die al deze mensen deze avond verbond. Eigenlijk waren het er drie:

-De oorspronkelijke bedoeling van de Snitter Meeting bedacht door Wopke. Er kaar besnitteren via de social media. Maar net zo belangrijk of misschien wel belangrijker is het elkaar in de ogen snitteren.

-Het goede doel. Ditmaal de twee dames Judith en Lisette die van hun eigen geld aan het einde van dit schooljaar naar Brazilie gaan om daar vrijwillig in een weeshuis te gaan werken. Respect!

-De woorden van Snitterklaas tijdens zijn toespraak. Hij zag een snitter voorbij komen over iemand die geen doppertjes met wortels lustte. Die persoon kwam er wel overheen. Maar ook over de man die zijn baan kwijt is. Daar tussen zit een grijs gebied zei Snitterklaas. Het moraal van zijn verhaal was hou elkaar een beetje in de gaten en zorg wat voor elkaar.

Voor de organisatie nog even de inmiddels al bekende kreet: "Mooi DEEN!"

(foto buro~interalphanske)

2e brief aan A. "de zes Heeren"

2011-10-03T22:37:00.002+02:00

Potverdikke A. De tweede brief alweer aan jou. Nou ik kan je vertellen dat het een groot succes is. Stel je voor: De brieven aan A. nu in theater Sneek! Klinkt wel goed hè. Nee hoor, misschien is dit een gevalletje van de wens is de vader van de gedachte. Laten we het maar lekker zo een beetje underground houden. Past wat meer bij ons hè.

Dit keer heb ik een extra titel aan de brief gegeven “de zes Heeren”. Want vrijdag 23 september jl was het weer raak. Er was wederom een editie van “eten bij…” Het culinaire hoogstandje van “de zes Heeren”. Maar goed daar weet jij alles van. En wat was het jammer dat je er niet bij kon zijn. Want jij bent degene die het dubbeltje op een avond als deze net de andere kant op kan laten rollen.

Ik zal je vertellen hoe het was en allemaal ging:

De avond speelde goed mee en de tijd deed ons geen pijn. Omdat het vrijdagavond was, en de klok inmiddels al half acht sloeg, werden we in Ijlst ontvangen met heerlijk koude Mexicaanse biertjes. En dit verraad het natuurlijk al. Het thema van deze avond was Mexico. De familie van S. en met name de mannelijke helft van W&W had duidelijk zn best gedaan in de keuken. De tafel stond vol met burrito’s, tortilla’s, guacamole, Mexicaans bier, tomaten, salades en een karaf water met een muntblaadje uit eigen tuin. Weelde in overvloed dus en toen de vrouwelijke helft van W&W, vlak voor haar vertrek, ons nog even de laatste goede tips gaf kon het echte praat beginnen.

Nou en ik kan je vertellen A. alle problemen zijn de revue weer gepasseerd en onze eigen creatieve oplossingen voor bedacht. Problemen op regionaal, nationaal maar ook internationale vraagstukken zijn op onze eigenwijze manieren opgelost. Een ieder op zn eigen manier met zn eigen inzichten. Je weet A. dat ik nu niet alles op kan schrijven omdat deze brief gepubliceerd wordt op het net. Maar ja jij als een van de zes kan waarschijnlijk wel indenken waar het allemaal overging. Voor de lezers is het minder spannend maar misschien dat we daar eens wat aan moeten doen de volgende keer. Stof tot nadenken. Maar laat dat maar aan mij over.

Ja, A. inmiddels was het op die avond alweer een uurtje of twaalf geworden en kwam de vrouwelijke helft van W&W weer terug. Nadat ze nog gezellig had aangeschoven gingen we ons verplaatsen. Het doel was Blauwe Eddie. Ken je die? Of het nu de naam van de kroeg is, de naam van de eigenaar of de naam van de stamgast weten we niet. Maar ik heb er nog samen voor gestaan met F.J. en we besloten om maar door te fietsen naar het ons wel vertrouwde café de Kroon. Ik weet zeker als jij erbij was geweest we zeker bij Blauwe Eddie binnen hadden gekeken.

Eenmaal aangekomen in café de Kroon voelde het alweer als thuiskomen. De avond werd hier afgesloten en definitief vastgelegd dat de volgende “eten bij…” van “de zes Heeren” bij jou in de Den Haag zal plaatsvinden. Maar dat weet je vast nog wel. Ik sms’te je het volgende:

Ik: Besloten: volgende #heerenvanzes in de Hofstad!
A.: Ik ben er bij want i am an sneker in den haag. Sneker in den haag Oeoe. Sneker in den haag.

Omdat er de volgende dag weer kinderen moesten worden opgehaald, gewerkt, gevoetbald, gestudeerd en iemand moest als scheidsrechter paraat staan, zijn we naar huis gegaan.

Best A. ook namens de rest van de Heeren zeg ik tabee.

Groet,

IJB

De Deuren der Waarneming#5

2011-09-23T16:09:00.001+02:00

Verwoestende wind maakt mn dromenvanger kapot.
De zonsopgang wordt vertraagd.

Blijf hangen tussen hemel en aarde maar,
de wereld laat me niet los.

Ik zie engelen madeliefjes plukken.
Het is goed daar....

1e brief aan A.

2011-09-21T23:01:00.000+02:00

Potverdikke A. Mooie brieven sturen gebeurd niet meer zoveel. In deze snelle tijd van internet, social media, twitter, facebook, interactieve tv en stoere smartphones is een alledaags briefje schrijven moeilijk voor de meeste mensen. Vooral voor de jongere generatie die waarschijnlijk nooit het gevoel heeft meegemaakt dat erop een zaterdagochtend een verse brief speciaal voor jou klaar ligt op die donkerbruine kokosmat. Verre familieleden of vakantievriendinnen die de moeite namen om je eens een brief te schrijven. Vertellen wat ze allemaal hebben meegemaakt en dat ze snel weer zullen schrijven of langskomen.

Wij hebben nooit een brief naar elkaar geschreven hè A. Wij woonden altijd vlak bij elkaar. Als we elkaar wat te vertellen hadden dan liepen we gewoon bij elkaar naar binnen of we deden even een raam open en schreeuwden elkaar toe. Dat kunnen we nu al een tijd niet meer doen A. Vorig week heb ik nog even uit het raam naar je geschreeuwd maar volgens mij hoorde je me niet. Dat is ook niet zo gek omdat je alweer jaren in de Hofstad woont. Prachtige stad. Zo mooi achter de duinen.

Hoewel er de afgelopen dagen niet zoveel mooi nieuws uit deze stad kwam. We komen in zwaar weer. 2012 wordt voor iedereen een pittig jaar. Onze minister van financiën zeg: “Er dreigt wat, al weten we nog niet wat en wanneer. Je kunt pas achteraf zeggen hoe zwaar de storm was en wat de gevolgen zijn voor het huis.” Ja A. de politiek, ik heb het al vaker gezegd, het is niet m’n sterkste punt. Mannen en vrouwen met snelle babbels die van alles zeggen maar toch ook weer niet. De vergrijzing, pensioenen, zorgkosten en de crisis. Volgens mij moeten we gewoon met z’n allen keihard aan het werk en de kop omhoog. Maar goed zo makkelijk zal het allemaal wel niet zijn. Of misschien toch wel?

Over keihard werken gesproken. Feyenoord is bezig de draad weer op de pakken. Een ronde verder in de beker en in de competitie draaien ze lekker mee. Over de “supporters” geen goed woord natuurlijk. Hoe kan je in hemelsnaam je club op deze manier te lijf gaan. Gewoon belachelijk. Maar deze opmars, ligt dat nu aan Koeman? Zelf ben ik nog niet overtuigd van z’n trainers kwaliteiten. Sowieso is de lichting van ’88 niet denderend op het gebied van trainerskwaliteiten.

Hé A. ik moet je zeggen dat het nog knap lastig is zo een 1e brief naar je te schrijven. Het schoot me ook ineens te binnen vanavond. En dan moet er natuurlijk ook meteen eentje geschreven worden. Nou ja dat maak verder ook niet uit. Het kan dan wel redelijk 20e eeuw zijn om zo een brief te schrijven. En eigenlijk zou die dan ook met de hand moeten worden geschreven en met de post mee worden gegeven. Ik ben een romanticus maar gemakt dient ook de mens. Deze brief plaats ik op m’n blog zodat je hem vanzelf leest.

Het is donker buiten en het is al laat…..

Tabee,

I.J.

"Snitter Portretten"

2011-09-20T21:42:00.001+02:00

Fam. Altenburg (007_Zico & @Jeanettaaa)

"Even nadenken"

2011-09-19T21:56:00.001+02:00

"Snitter Portretten"

2011-09-09T22:42:00.003+02:00

Katrein Kunst

Buro~Interalphanske

Sneker Snitter Goeroe

Locomation Stage Band

"Sneker muurke"

2011-09-09T21:55:00.001+02:00

Vanmiddag op snitter las ik van alles over het “Sneker muurke” . Volgens HvdV zou dit muurtje op het Waltaplein met Sneker relikwieën leeg gehaald worden en weer egaal gemaakt om misschien wel te worden beplakt met een grote foto van Zuidwest fryslan. De woorden van Hayo Apotheker aan HvdV hierover waren:

“ De gemeente Súdwest- Fryslân heeft simpelweg behoefte aan ontvangstruimten. Dagelijks ontvangen wij mensen in onze nieuwe grote gemeente van 80.000 inwoners. Die willen wij in representatieve ruimtes voor de gehele gemeente SWF ontvangen. Daar past dus niet un Sneker Muurke bij, waarbij mensen herinnerd worden aan alleen maar Sneek! Wij zijn in Sneek het bestuurscentrum voor de gehele gemeente SWF. Zo zit het en niet anders. Dat jij opmerkingen maakt over de 10.000 euro die het Muurke minstens gekost heeft, begrijp ik, maar op een begroting van 200 miljoen is dat een schijntje”

Het blijkt al dat alle mooie historische aandenken inmiddels alweer terug bij de eigenaar zijn. Nu moet ik eerlijk zijn dat ik het “Sneker muurkje” nog maar 1x gezien heb, maar je kan als gemeente SWF niet alle steden hun historie afnemen. Waarom kan je per stad of dorp niet een herinnering hebben aan hoe het vroeger was en waardoor het groot is geworden. Moet we, nu de gemeente SWF bestaat meteen alle historie overboord gooien?

Er is hier wel een middenweg in. Je moet natuurlijk met je tijd meegaan en een grote gemeente hoort hier waarschijnlijk bij. Maar je moet elke stad en dorp wel in z’n waarde laten. We gaan Hylpen toch ook niet meteen leeg halen van alle historie? Of het vrouwtje van Stavoren bij de eerste beste familie Pruis op zolder neerleggen om er vervolgens de “Slet van SWF” op dezelfde plek te deponeren.

Ik las op snitter dat het niet om de verpakking gaat maar om de inhoud. Gelukkig heb ik reacties gehoord van de Daalderplaats, Walrus en de Weduwe die wel een wandje over hadden waar ruimte is voor historie. Ik vind het goed dat Snekers meeleven.

Toevallig ben ik deze week bezig in het boek van H. Halbertsma en W.H. Keikes. De titel is “Sneek, drie kronen met ere” (uit 1956). Daar wordt o.a. in vermeldt dat er in de afgelopen eeuwen wel veel aan moois is “vernield” in Sneek. Laten we nu in de 21e eeuw er alsjeblieft voor zorgen dat er niet meer moois wordt verloren. Zodat niet de stadsdichter van de 2061 moet zeggen dat er in 2011 een “Sneker Muurke”is omgelegd.

"Het brilletje van Bosma"

2011-09-05T21:39:00.001+02:00

Inmiddels alweer bijna 41 jaar geleden. Rotterdam, 9 september 1970. Feyenoord wint de wereldcup tegen het Argentijnse Estudiantes. Een club met een slechte reputatie. Er waren verhalen dat de Argentijnse spelers met scherpe voorwerpen in de hand het veld betraden. Ook waren ze niet vies van wat spugen, slaan en schoppen.

Feyenoord deinsde daar natuurlijk niet voor terug. Met boeven als Laseroms, Israel en Van Hanegem in het team kon het genoeg gas teruggeven. In Buenos Aires werd in een spijkerhard duel 2-2 gespeeld. Tijdens het duel in Rotterdam was het Joop van Daele die als invaller, voor Coen Moulijn, in de 65 minuut uithaalde en de 1-0 eindstand op het bord zette.

Na het maken van deze goal trapte Estudiantes weer af. De verdediger van Argentijnen Malbernat kwam direct naar Van Daele toe en trok ineens de bril van z’n neus. Meteen ging Van Daele achter hem aan. De bril was ondertussen in de handen van Pachame belandt die hem vervolgens in tweeën brak.

Een van de verklaringen van het gedrag van de Argentijnen kwam jaren later. Zo zei “brillenbreker” Pachame tegen het tijdschrift Hard Gras in 2005: "Die kerel zette zijn bril op als ze in de aanval waren en weer af als ze gingen verdedigen. Maar het was duidelijk tegen de regels, dus een van ons pakte hem zijn bril af en toen ging die stuk”
Het is waarschijnlijk niet verbasend dat dit brilletje een plekje heeft gekregen in het Feyenoord museum.

Toen ik afgelopen week in de winkel stond bij Dikhoff & Schurer spookte dit verhaal door m’n hoofd. “Het brilletje van Van Daele”. Bij het afrekenen dacht ik: “Eindelijk heb ik nu ook m’n brilletje van Van Daele”. Of moet ik zeggen “het brilletje van Bosma”. Het zal niet zo legendarisch worden als die van de matchwinner van de Wereldcup finale 1970. Maar een leven met door zoutzweet aangetaste neusvleugels, misvormt door de ellebogen, krassen op de glazen van het zand en modder, door de week levend in een rechtervoetbalschoen wachtend op de volgende wedstrijd. Dat is het echte leven van een voetbalbril. Dat is toch pure poezië.

Ik zal er goed voor zorgen…..

Portretten

2011-08-26T23:23:00.002+02:00

De eerste twee in de serie "Snitterportretten"

De Deuren der Waarneming#4

2011-08-26T16:37:00.001+02:00

De dingen zijn veranderd.
Leven is hard.
Marcheren naar de stad.
Achter de horizon.

Wanneer Hij terug komt,
misschien op een dag.
Je moet iemand dienen.
Eigendom van Jezus.

Ik proef bescheidenheid.
De kat spint.
Onmacht is het onderwerp.
Handen gevouwen.

Atte Bouma

2011-08-23T21:46:00.000+02:00

Oostende ligt inmiddels alweer in het verleden. Zon, zee, strand en mosselpannetjes.
De trein naar Leeuwarden is inmiddels weer het heden. Werk, apen op de rug en tuinkruidenbouillon.
En voor de ontspanning altijd Buro~Interalphanske. Vaak m’n reisgenoot op de weg terug naar Sneek. Al eens eerder vermeldde ik op m’n blog dat er altijd wel een mooi verhaal of anekdote uit deze man komt. Zo kwam vandaag Atte Bouma ten sprake. Ik kon deze man niet. “Google hem maar even werd mij geadviseerd”. En zo geschiedde.

Atte Bouma, in zn jeugd een groot voetbaltalent. Door een ernstig ongeluk raakte hij in coma. Na een aantal weken kwam hij gelukkig weer bij. Z’n voetbalcarrière lag achter hem. Dit alles deed hem de kijk op het leven en de wereld veranderen. Deze excentrieke man werd later trainer bij oa SC Cambuur.
Vanavond heb ik op z’n site gelezen over z’n carrière en z’n passie voor Yoga. Een aanrader om eens te gaan lezen.

http://members.chello.nl/a.bouma3/page40.html

Hieronder een citaat van Atte Bouma op z’n site. Een rake klap zou ik zo zeggen.

" Ze proberen er een wetenschap van te maken", zegt hij. "Het spel wordt dood geanalyseerd, het ludieke element is helemaal verdwenen. Dat komt door de dans om het gouden kalf. Het gaat alleen nog maar om de punten, om de overwinning. Ze proberen niet eens meer het publiek te vermaken. Dat schuiffie - schuiffie, die voorspelbaarheid. Professioneel voetbal zeggen ze dan. Dat is een enorme denkfout. Niets is minder professioneel dan waar we nu mee bezig zijn."

Sneek & "The Wall"

2011-08-04T21:16:00.000+02:00

Snitter Shirt

2011-08-04T20:57:00.000+02:00

Even een snitter op é bealg. "Ik Snitter, do ok?" De trend zet zich voort.
Morgen om 1000u op de Marktstraat start de verkoop. Natuurlijk een "must have" voor elke Snitteraar of Sneekweek-ganger.Een tientje neerleggen en het shirt is voor jou.

Tien euro minder drinkgeld en een stijf kwartiertje minder effectieve drinktijd. Dit alles voor het goede doel: Stichting aangepast zeilen.

GEWOON DOEN!

Sneek leeft, Sneek Zeilt, Sneek feest, Sneek Snittert.

"Pumba" our Cat

2011-08-01T21:56:00.000+02:00

If you can't beat them join them!

Snitter Meeting

2011-07-16T22:29:00.001+02:00

Dit had ik natuurlijk nooit gedacht toen ik op 26 november 2009 m’n twitteraccount aanmaakte. Een heuse “Snittermeeting”. Afgelopen donderdag 14 juli een avond die de boeken ingaat. De sfeer die de hele dag al op “#snitter” heerste was ook aanwezig in de Walrus. Alleen dan in het kwadraat. Je hoefde elkaar niet meer via de telefoon of pc te besnitteren. Gewoon live in het echt. En van de meeste aanwezigen had je via de social media al een en ander vernomen wat hun bezigheden en hobby’s waren dus een gesprek aanknopen zo gepiept.

Ik heb veel mooie verhalen mogen aanhoren. Het is toch knap dat er mensen zijn die vijf kwartier in een uur vol lullen zich bij het snitteren aan 140 tekens kunnen houden. Maar het mooie was dat er veel mensen waren die spraken over hun passie. Het onderwijs, werk, muziek, Sneek, cvv ONS en nog veel meer.

Zelf had ik 007_Zico op de korrel. Een man met een snitternaam als deze moet wel een legendarisch archief aan voetbalverhalen hebben. En die oude voetbalverhalen vindt ik fantastisch om te horen.

Nico Altenburg (007_Zico) was een voetbaltalent. Opgepikt door Heerenveen om het daar te proberen. Samen met z’n maat. Deze avond gooide hij de ene anekdote na de ander op tafel. Wat was de mooiste? Z’n actie tegen keeper Jan Jongbloed (keeper wk final 1974). Nico was een speler met snelheid. Hij liep een paar tegenstanders eruit. Kwam op keeper Jongbloed af en schoot net langs de paal. Waarschijnlijk de kentering in z’n carrière.

Alle grote snitternamen waren deze avond aanwezig. Spijtig genoeg waren er ook enkele markante snitteraars afwezig waaronder Cornelis van der Wal en Anske Smit. Ik twijfel er niet aan dat deze heren er de volgende keer bij zullen zijn.

Vanavond heb ik via Snitter al vernomen dat de volgende meeting de 13e van oktober zal plaatvinden. Dit bij de Weduwe Joustra boven op zolder. We Snitteren gewoon door.

(foto www.henkvanderveer.nl)

Eerste Sneeker Snittermeeting

2011-07-11T21:41:00.001+02:00

Geboren en getogen Sneeker, tegenwoordig een kypmantsje. IT geleerde, alchemist en gekroonde Sneeker Snitter Goeroe. Deze namen horen natuurlijk bij Wopke van Solkema. Grondlegger van de op 14 juli te houden Sneeker Snittermeeting.

Ik kan me nog herinneren dat Wopke jaren geleden op een feestje kwam aanzetten met Twitter. Niemand had er nog van gehoord, laat staan dat we internet op onze mobiel hadden. Er kwamen allerlei “tweets” over de tafel van andere twitteraars van het eerste uur. Wij allen dachten “Wopke heeft ook weer een nieuwe gadget.” Nu jaren later is heel Nederland ermee besmet. En ook, ja ook Sneek. En dankzij Henk van der Veer, die het twittervak van Wopke heeft geleerd, is de term "Snitteren" een begrip aan het worden in Sneek. Een grote groep Sneekers is dagelijks bezig met het elkaar “besnitteren”. Een bijzondere situatie is het aan het worden. Je hebt contact met mensen die je alleen van naam kent of juist helemaal niet kent. Het enige wat elkaar op dit moment bindt is Twitter.

Een aantal weken geleden kregen de bekendste Sneeker Snitteraars een uitnodiging van Wopke om elkaar eens in het echt de hand te schudden. Niet via de 140 tekens maar gewoon even recht in de ogen. Dit is een fantastisch initiatief natuurlijk. Je kan elkaar van alles toe typen vanaf je mobiel, maar het echte contact is natuurlijk face to face. Dit bewijst wel weer dat van Solkema niet constant rondzweeft in de digitale wereld maar ook een ferme handdruk belangrijk vindt.

Donderdagavond 14 juli zal er in de Walrus in Sneek een kleine Snittermeeting plaatsvinden. Een groep genodigden zal elkaar ontmoeten die avond. Ik heb al gezien dat het een bont gezelschap is.

Ik zag: schrijvers, dichters, denkers, drinkers, politica’s correct of niet correct, zanger van een band, onderwijzers, eigenwijzers, bloggers, kunstenaars, oud en jong, bruin, wit, rood, zwart en geel.

Je ziet het al, wat een diversiteit. In mn timeline (twitterjargon) zag ik al dat er volop werd rond gesnittert.

Ik zag: snittersong, sneekersnitter zaalvoetbalteam, sneekersnitter denktank (voor Sneek en de rest van de wereld) politieke partij (SneekerSnitterZaken) SneekerSnitterPoeziëCombinatie (van Smit via v/d Wal, v/d Veer tot Bosma&Bosma)

Het zal een explosie worden van creativiteit. Dat is niet zo gek kijkend naar de historie van 14 juli. In 1867 geeft Nobel z’n eerste demonstratie van zijn uitvinding: het dynamiet. De Franse Revolutie in 1789, de Nederlandse regering besluit, in 1918, de Zuiderzee af te sluiten. En vwb de politieke partijen? In 1933 worden in Duitsland alle politieke partijen verboden, behalve de NSDAP.

Dit gebeurde allemaal op de 14e van Juli. We wachten het rustig af…..

De Deuren der Waarneming#3

2011-06-24T21:34:00.001+02:00

Nog een kop koffie.
Je bent nu een grote meid.
In een nacht als deze,
jij gaat nergens heen.

Man van constante zorgen.
Meesters van de oorlog.
Man van de vrede,
ik voel een verandering komen.

Altijd jong, voor altijd.
Hoor jij wat ik hoor?
Het is oke Mama,
(bloed alleen maar)
ik leef de Blues.

"De langste dag"

2011-06-21T22:24:00.000+02:00

Voetbalplaatjesboek

2011-06-20T21:38:00.000+02:00

Drie jaar lang heb ik trouw alle boeken met voetbalplaatjes van de Albert Heijn vol gespaard. Hoewel het laatste jaar vooral vriendin S. zich bezig hield met het compleet maken van deze verzameling. Maar toch…ze zijn alle drie compleet. Zelfs alle dubbelen liggen nog in een doosjes op zolder. Behalve die van Johnny van Beukering. Die gebruik ik als boekenlegger. Waarom Van Beukering? Geen flauw idee. Ik zal de grapjes over z’n gewicht maar achterwege laten. Vorig jaar had ik Henk ten Cate als boekenlegger. Die komt me toch wat meer belezen over. Hoewel je daar van deze afstand niet echt op kan oordelen.

Een paar weken geleden hoorde ik een bericht op de radio dat de Albert Heijn stopt met het uitreiken van de voetbalplaatjes. Ze leveren het sponsoringcontract dat ze hadden met de Eredivisie in voor een contract met het Wereld Natuur Fonds. Een nobel streven. Dat worden dus 204 verschillende dierenplaatjes met informatie over de verschillende afgebeelde dieren. Hoewel sommige voetballers ook als beesten over het veld lopen en als apen de bal behandelen, vind ik het jammer. Toch zet ik de afgelopen drie jaargangen voetbalplaatjes in de kast naast de andere jaargangen die ik heb. Vooral eind jaren 80 en begin jaren 90.

Vorige maand kwam ik bij mn zwager H. uit Naarden een boek met voetbalplaatjes tegen van het seizoen 79/80. Een boek vol fantastische foto’s. Tegenwoordig lopen de voetballers rond vol met tatoeages, haarbandjes en keurig gesoigneerde baardjes met of zonder snor. Nee, dan in de periode eind jaren 70 en begin jaren 80 van de vorige eeuw. Daar was het geen probleem om met een enorme snor, baard of zelf beide het veld te betreden. Dit samen met een enorm bos haar en je was de Cristiano Ronaldo van die periode. En kon je overal mee wegkomen. Hoewel…? Kees Kist, Ruud Krol en Piet Schrijvers iets anders is overkomen. Er werd toen niet gespot met het voetbalplaatjesboek. Lees de tekst van onderstaande foto!

Met de dierenplaatjes van de Albert Heijn zullen we die problemen van die tijd niet hebben. Ik denk dat D&R er wel blij mee zullen zijn.

Kaya heeft er ook een!

2011-06-19T21:26:00.000+02:00

Ömer Kaya. Gemeenteraadslid Súdwest Fryslân, Statenlid PvdA Fryslân. Raadslid van de voormalige Gemeente Sneek. LSC1890-man. Maar vooral ook initiatiefnemer van de cursus "Sneekology"

Inmiddels is ook Ömer in het bezit van een originele "minddrawing" uit het Atelier van VIJArts. Ömer heeft me onderstaande foto gestuurd. Ik heb hem dit gevraagd om op deze manier extra aandacht te krijgen voor de veiling op de ActivityRun van zaterdag 25 juni as. Er zullen dan op de veiling verschillende voorwerpen worden geveild. Waaronder ook een tekening uit het Atelier van VIJArts. Hij was zo sportief om hieraan mee te werken!

Ut het noait wat weest......

2011-06-14T22:22:00.000+02:00

Elke dag kom ik er. Vijf dagen per week. Het treinstation in Leeuwarden. Inmiddels al weer zeven jaren. Soms denk je wel eens hoe lang gaat deze reis nog duren. Nog vijf jaar, 15 jaar of misschien wel langer. Op dit moment vermaak ik me daar nog prima.

Leeuwarden: Ut het noait was weest en u sal noait wat wurde.

Maar ze hebben vanaf vorige week wel digitale borden op het treinstation. En sinds korte tijd een Albert Heijn to go.
En zo is er toch altijid weer wat te beleven op het treinstation in Leeuwarden.

MCL heeft vitamine K

2011-06-13T10:25:00.000+02:00

Reclame maken voor je werkgever moet kunnen. Voor het ene bedrijf is het makkelijker dan voor een ander. Hoe doe je dat als je voor een zorginstelling werkt? Voor het Medisch Centrum Leeuwarden (potentiële) patiënten gaan werven? Aangeven welke zorg we bieden? En dit allemaal met de beste artsen, chirurgen en verpleegkundigen?

Wat ik wel weet is dat het MCL ook net even wat extra doet. Zo heb ik al een tijdje in het hoofd om een blog te plaatsen over het samenwerkingsproject tussen het MCL, het Friesmuseum en het Keramiekmuseum Princessehof.

In de altijd drukke winkelstraat, het verlengde van de hoofdingang, staan twee kunstvitrines die gevuld worden met afwisselende voorwerpen. Op deze manier wordt de patiënt, bezoeker en het personeel blootgesteld of in de gelegenheid gebracht om te genieten van kunst en cultuur. Een fantastisch initiatief natuurlijk.

Op dit moment is er een vitrine gevuld met tegeltjes. Tulpen, bloemen vogels zijn onderwerpen die vroeger veel zijn afgebeeld op tegels.De tegels in de vitrine komen uit de eerste helf van de Gouden Eeuw. Een periode van grote economische groei maar natuurlijk ook van de(schilder) kunst in Nederland. De andere vitrine is voorzien van twee mooie foto’s van leerlingen van het Maritiem Instituut Willem Barentsz. Gefotografeerd door Tryntsje Nauta. Deze foto’s werden door haar gemaakt op de kamers van deze leerlingen op Terschelling waar de school staat. Meindert Talma interviewde de scholieren en schreef muziek bij dit project.

Deze mooi geschoten foto’s laten meteen al een verhaal zien. De foto begint zelf al te vertellen als je ervoor staat. De houding en de blik in de ogen van de “modellen” verraad al hun gevoelens, ambities en als je heel diep gaat zie je de romantiek van een zeevaarder en ontdekkingsreiziger.

Afgelopen week ben ik ’s ochtends vroeg bij binnenkomst in het MCL meteen doorgelopen naar de kunstvitrines. Ik kan dan tenminste in redelijke rust even staan staren naar de vitrines.

Dit project over de leerlingen van het Maritiem Instituut Willem Barentsz maakt deel uit van Oerol Festival op Terschelling. Naast deze kleine expositie in het MCL is de “echte” tentoonstelling te zien in het Fries Museum t/m 4 september.

Met deze constant gevuld kunstvitrines in het MCL dragen we in ieder geval bij aan voldoende vitamine K voor een ieder die het ziekenhuis bezoekt.

ActivityRun

2011-06-08T22:56:00.000+02:00

Op zaterdag 25 juni organiseren Stichting Activity Foundation en Sportclub F en F The Inner Way vanaf 10.00 uur de ActivityRun op het Veemarktterrein in Sneek. De ActivityRun is een fondswervingsevenement dat beide organisaties jaarlijks organiseren om een aantal goede doelen te ondersteunen. Niet alleen door middel van een sponsorloop, maar ook door middel van een rommelmarkt, loterij, spelcircuit en een live podium.Dit jaar gaat de opbrengst naar Fit Door Sport – een kleine vereniging uit Sneek waar mensen aangepast kunnen sporten en stichting Jump! jeugdfonds van de Nederlandse Hartstichting voor kinderen met een aangeboren hartafwijking. Naast FDS en Jump! – die eigenlijk ieders steun verdienen – willen de karateka’s van de Sneker sportclub dit jaar zoveel mogelijk gesponsorde rondes rennen voor de slachtoffers van de aardbeving in Japan. En zij willen dat niet alleen. Hierbij doen beide organisaties een oproep aan alle verenigingen in Zuidwest Friesland om zaterdag 25 juni massaal mee te doen aan de ActivityRun. Vooraf aanmelden is noodzakelijk en kan via info@activityfoundation.nl

Naast heel veel sportiviteit is er nog meer te beleven op het veemarktterrein. Zo is er live muziek, een springkussen en schminken, een spelcircuit, boogschietwedstrijd, een rodeo stier, rommelmarkt, catering met terras en een heuse veiling. Verschillende artiesten zijn bereid gevonden materialen aan te leveren voor de veiling. Zo zal er een item van Katrein Kunst worden geveild, zal een schilderij van VIJ Arts worden geveild. En nog veel meer…Meer informatie over de ActivityRun is beschikbaar via www.activityfoundation.nl en via www.sportclubfenf.nl of via 0515-432030

(bron: www.grootsneek.nl)

De Deuren der Waarneming#2

2011-05-26T22:31:00.002+02:00

Zomerdagen.
Deze droom over jou.
Leven is hard.
Ik moet verder reizen.

Donder in de bergen.
Achter de horizon.
Morgen is een eind weg.
Denk niet na, het is oké.

De tijden veranderen.
Misschien op een dag.
Als ik mn meesterwerk schilder.
Jij, Engel, Jij.

A Wall in Houston

2011-05-19T22:15:00.000+02:00

We zijn de oceaan overgestoken. In een huis in Houston aan de muur hangt een "minddrawing" met de titel "Sneek". Natuurlijk van VIJArts.

Binnenkort zal ik eens een blik werpen bij de heren van Kammingamarkant. Ze hebben een "minddrawing" voor me afgedrukt. Ik ben benieuwd....

Rare droom

2011-05-16T22:46:00.001+02:00

Op een of andere manier ben ik nog steeds zeer onder de indruk van vliegtuigen die bij flatgebouwen naar binnen vliegen. Afgelopen vrijdagavond kwam er iets bij me naar boven wat tegen me zei dat ik weer naar de beelden van “9/11” moest kijken. Even voor alle duidelijkheid: Dit zijn geen dwangmatige stemmen maar waarschijnlijk iets van een ramptoeristachtig ding wat ik heb. Onderdrukken heeft geen zin, dus zette ik de laptop aan en begon te zoeken op “you tube”. Aan materiaal geen gebrek. En ik besloot me te richten op de complottheorieën. Met in mn achterhoofd het idee dat ik deze avond wel eens het definitieve antwoord zou kunnen geven. Was het Bush of Bin Laden.

Nou niets van deze gedacht stond anderhalf uur later nog overeind. Met de kop vol beelden van gekaapte vliegtuigen, instortende gebouwen, vreemde gezichten in de rookwolken, nou goed iedereen kent het wel. Toch is dit niet het ideale slaapmiddel voor de nacht. Het is dan ook niet zo vreemd dat ik de hele nacht in de weer ben geweest met neerstortende vliegtuigen. Het ging als volgt:

“Het wordt alweer vroeg donker denk ik bij mezelf. Typisch een nazomeravond die tegen de naderende herfst aanhangt. De sfeer in de stad is de hele dag al aardig agressief met hier en daar wat opstootjes. Ik zit in het appartement van mn schoonouders. Het is druk, vol en de mensen zijn met elkaar in gesprek. Waarom weet ik niet en dat ik niet ergens lekker kan zitten ergert me. Tot mijn verbazing wordt er volop gerookt in het huis. Ik zie zware shag liggen en draai er een. Wat me ook verbaast want het is me nog nooit gelukt om een keurig shagje te draaien.

Als ik even buiten sta op het balkon zie ik het voor mn neus gebeuren. Er scheert eer vliegtuig vlak over het water van de Houkesloot heen. Hij komt uit de richting van het Sneekermeer. Ze komen eraan schreeuw ik nog. Snel volgen er nog zeker zeven vliegtuigen die Sneek binnen vliegen. Ze vliegen laag, ze vliegen hard. Maar allemaal vliegen ze de Houkesloot in. Er is niet een vliegtuig die de flatgebouwen, de waterpoort of de watertoren invliegt.

Ineens sta ik buiten. Ergens achter in de tuin. Bij wie kan ik niet achterhalen. Een oude schuur in diezelfde tuin is voorzien van een hightech wapenarsenaal. Ik ben allert en scherp. Al snel zie ik mezelf staan op een verhoogt stukje. Met de Sneeker vlag om de nek. Schietend op de vliegtuigen……En dit alles in zwart-wit beelden.”

Al dit geweld loste uiteindelijk niets op. Hoe het is afgelopen? Ik heb geen idee. Op een gegeven moment wordt je gelukkig weer wakker. Diezelfde dag ben ik nog wel snel even wezen kijken bij de Houkesloot. Ik heb zelfs nog even een paar minuten richting het Sneekermeer gekeken. Er kwam niets….Gelukkig maar.

Joeperdepoepske

2011-05-09T23:00:00.000+02:00

“Joeperdepoepske. Protters en pronkjes. HAAK! We haken er een feestje van “.

Zomaar enkele kreten die al bekend zijn hier in Friesland. De dames Wimke en Elske die met hun fanatisme, gedrevenheid en onuitputtelijke creativiteit het merk Joeperdepoepske neerzetten.
Met het “Gehaakte wiegdeken Wopke” als mn favoriete artikel in het assortiment.

Door al deze creativiteit kon ik onderstaande minddrawing op papier zetten.

Kijk ook eens op de site www.joeperdepoepske.nl

Kristus Pavlov

2011-05-09T22:40:00.000+02:00

Je kon afgelopen dagen geen blog lezen zonder te worden geconfronteerd met de presentatie van de dichtbundels van Cornelis van der Wal en Elmar Kuiper. In het dorpje Britswerd werden afgelopen zaterdagavond de bundels officieel overhandigt.

Ongeveer een kilometer ten zuiden van dit dorp staat een kleine Amerikaanse windmotor. Met een windrad van 18 bladen, die rond 1925 werd gebouwd. De molen is overigens niet maalvaardig en ook niet geopend voor publiek.

Er was waarschijnlijk niemand deze avond die aan de Amerikaanse windmotor dacht. En terecht. Want wat een fantastische titel voor een dichtbundel. Kristus Pavlov. Sinds ik de naam van de bundel heb gehoord spookt het door mn hoofd. Kristus Pavlov. Wie is Kristus Pavlov? Is Kristus de Kristus die we allemaal kennen en is Pavlov de enige Pavlov die ik ken? Pavlov de fysioloog. Pavlov van de Pavlovreactie? Pavlov de Nobelprijswinnaar? Of is Kristus Pavlov een Russische clown? Een tsaar? Een Russisch orthodoxe christenen? Of een aan eigen gestookte whisky verslaafde oude Russische staatsboer.

Kristus Pavlov! Ik weet het niet meer. Ik heb Kristus Pavlov nog niet eens gelezen en raak nu al overstuur. Eerst maar even uittekenen...

"Cornelis"

Driewerf Hoera: hoera, hoera, hoera

2011-04-30T08:01:00.000+02:00

Echtgenote Koning Willem I : Wilhelmina van Pruisen

Echtgenote Koning Willem IV : Maxima Zorreguieta

De Deuren der Waarneming

2011-04-29T21:44:00.001+02:00

Rare dagen.
Je bent verloren klein meisje.
Hou van me, twee keer.
Droevig meisje.

Ik kan je gezicht niet zien in mn gedachten.
Mn ogen hebben je gezien.
Een ritje naar de het maanlicht.
Mensen zijn raar.

Einde van de nacht.
Het komt zoals het bedoeld is.
Het einde.
Hallo, ik hou van je.

"Vernieuwde Walrus geniet van de zon"

2011-04-23T23:05:00.001+02:00

"Zomerhuis met zwembad"

2011-04-23T22:21:00.000+02:00

Gekregen van, m’n literaire partner in crime en toekomstig Neerlandicus, BroederH. Na het succes van “het diner” is dit boek een waardig opvolger. Vanavond heb ik snel de laatste bladzijden uitgelezen. Er werd naar een goed plot toegeschreven, op een voor mij al duidelijke Herman Koch manier. Makkelijk leesbaar en goed te volgen. Als ik tijdens het lezen van een boek de locaties waar het zich afspeelt in gedachten kan neerzetten en de personages een eigen gezicht kan geven, dan is het eigenlijk altijd een geslaagd verhaal.

Bij dit boek was het zeker het geval. En dat lees erg prettig. Wat een nieuwe ervaring voor mij is sinds Koch schrijft is de stem van de schrijver. Bij andere boeken hoor ik mezelf lezen. Gewoon je eigen stem in je hoofd alsof je hardop jezelf aan het voorlezen bent. De boeken van Herman Koch worden je eigenlijk voorgelezen door de schrijver zelf. Ik laat mn ogen over de woorden glijden en die woorden worden me verteld. In het begin vond ik dat gek. Maar na een gesprek met BroederH over de boeken van Koch werd ons eea duidelijk. We hadden beide het gevoel dat we werden voorgelezen en de oorzaak is te zien in onderstaand filmpje. Zeker de moeite waard om te kijken.

"Rocky" Don Mercedes

2011-04-17T21:35:00.001+02:00

Als muziekliefhebber, en dan vooral van muziek uit de jaren voordat ikzelf geboren was, mag ik graag wat tijd doorbrengen met het bladeren door m’n muziekboeken. Dit natuurlijk met de laptop op schoot om snel meer informatie te zoeken over bepaalde personen of bands. Ook is het handig als je een nummer wilt horen. Even op You Tube zoeken en het is zo klaar. Dat heet bij ons “you tube-en”

Zo kwam ik afgelopen zaterdagavond uit bij het nummer “Rocky” van Don Mercedes. Dit nummer gaat over een gelukkige liefde die ruw wordt verstoord door de ziekte en daarna de dood van een vrouw. Ze liet haar man en dochter alleen achter. Een tranentrekkend verhaal natuurlijk. Een heerlijke smartlap uit de jaren 70.

Maar wie is dan Don Mercedes eigenlijk? Het is niet dat je zo even 10 nummers van deze beste man kan opnoemen. Ik wordt dan wat nieuwsgierig en begin te zoeken in m’n collectie muziekboeken om te kijken of er iets te vinden is over dit nummer of deze zanger.

Frank Farian, de grote man achter Boney M, had dit nummer in het Duits vertaald. Het was een hit in de VS en werd nu dus ook een hit in Duitsland. Peter Koelwijn oa wilde dit nummer op de Nederlandse markt brengen. Ze zochten een zanger en dat werd dus Don Mercedes.

Don Mercedes is Rob van Bommel. Zijn enige succes tot nu toe was het nummer “De eeuwige soldaat” een vertaling van het nummer “Universal soldier”. Wel was Rob een van de artiesten die in 1964 in het voorprogramma van The Beatles stond. Toentertijd in Blokker. De plaat "Rocky" kwam op 12 juni 1976 op nummer 1 in de Nederlandse top 40. En bleef daar 2 weken staan.

Daarna is er weinig meer vernomen van Don Mercedes. Het verhaal gaat (volgens Peter Koelewijn) dat Don nog importeur is geweest van de armbanden die Nico Haak altijd droeg. Dit waren armbanden met geneeskundige krachten. Je kan het waarschijnlijk vergelijken met de armbanden die Wesley Sneijder tegenwoordig draagt tijdens z’n voetbalwedstrijden. Door de dood van Nico stortte de markt van deze armbanden totaal in en zocht Don z’n heil in de VS waar de armband nog steeds voortleeft onder de naam Q-Ray. Waar Rob/Don zich tegenwoordig schuilhoud heb ik niet kunnen achterhalen. Dus als er iemand weet wat Don Mercedes tegenwoordig doet, dan graag even melden.

Hieronder nog het nummer natuurlijk waar het allemaal om gaat

"De Zes Heeren" Het Sprookje

2011-04-08T22:28:00.005+02:00

De verwachtingen zijn hoog. Er wordt al naar uitgekeken. Inmiddels heb ik meerdere malen een opmerking naar m’n hoofd gekregen wanneer het verhaal nu eens klaar was. De laatste bijeenkomst van “De Zes Heeren” dateert inmiddels alweer van 25 maart. Nog niks is er naar buiten gebracht wat er zich deze avond heeft afgespeeld. En het enige wat er op m’n site van terug te vinden is, is een “minddrawing”. Inmiddels net als andere tekeningen is ook deze alweer gewild binnen de muren van onze stad.

Het was op een vrijdag. Ik weet het nog goed. De dag voor het weekend, het weekend dat ons een uur van ons leven zou afsnoepen.

Er was eens heel lang geleden een koning. Deze koning was groot en sterk als een beer. Het verhaal gaat dat hij vroeger tegen twee beren heeft gevochten. Dat gevecht heeft hij gewonnen en beide beren zijn toen opgegeten door de koning. Sinds die maaltijd is de koning wel vatbaar geworden voor rare ziektes en ontstekingen maar volgens hem komt dat vooral door “slechte hygiënische omstandigheden”.

Samen met z’n vrouw en twee beeldschone dochters woont hij in een groot kasteel. De koning is de baas van een land, een mooi land vol met groene heuvels, blauwe meren en begroeit met de mooiste bossen. Je zou zeggen dat het hem aan niets ontbreekt. Maar toch is hij niet gelukkig. Hij mist iets. De koning wil feest, eten en drinken en de taveernes in . Samen met de mannen op pad. Maar de koning kwam tot de conclusie dat hij dat niet kon. Hij had geen mannen, nee hij had geen vrienden. De koning wierp zichzelf op z’n bed en dacht na. “geen vrienden? Hoe kan dat nou? Ik ben toch koning? Ik ben toch koning, ik ben toch koning. Ja, ik ben koning.”

De koning had een plan en zei tegen z’n vrouw. “Vrouw ik heb een plan. Ik wil een feest geven. Ik noem het ‘eten bij…de koning’. Ik nodig vijf mannen uit het land uit en zal heerlijk voor hun gaan koken. Daarna wil ik naar de taverne.“ De vrouw van de koning zag dit als een onschuldige uitspatting van de koning om weer eens even een wit voetje te halen bij z’n onderdanen en gaf hem haar zegen. Niet wetend dat dit sprookje wel eens heel anders zou kunnen aflopen.

Meteen ging de koning aan de slag om vijf mannen uit te zoeken die bij hem zouden komen eten. Incognito, verkleed als zwerver, leefde hij een week lang in de mooiste stad van z’n land: Sneeck. Aan de poorten van deze stad hield hij iedereen goed in de gaten. Iedereen kwam hij tegen en na een week wist de koning genoeg en besloot de vijf mannen via een speciale brief van de koning uit te nodigen voor het ‘eten bij…de koning’.

Die bewuste avond ging het gebeuren. De koning zou z’n “vrienden” op bezoek krijgen. Bij de poort van het kasteel wachtte de koning z’n gasten op. Een beetje zenuwachtig stond hij achter de grote deur.

Al gauw kwam vriend nummer één binnen. Harlekijn van beroep. De man van de feesten en de gezelligheid. Onmisbaar dus voor een geslaagde avond. “Welkom” zei de koning.

Vriend nummer twee kwam binnen, een handige klusser en de ideale schoonzoon van beroep. Een evenwichtig persoon. Een persoonlijkheid. Zorgt voor de balans. “Welkom zei de koning.”

Vriend nummer drie kwam binnen, schrijver en dichter van beroep. Nodig voor de overlevering van de avond. “Welkom zei de koning.”

Vriend nummer vier kwam binnen, alchemist van beroep. Op zoek naar het goud. En z’n zoektocht naar een levensverlengend middel duurt eeuwig voort. Hij gebruikt daarmee briefjes met maximaal 140 tekens. “Welkom zei de koning”

Vriend nummer vijf kwam binnen. Advocaat van beroep. Voor als de avond alsnog uit de hand loopt. “Welkom zei de koning”

Een bont gezelschap had de koning bij elkaar gezocht. De avond kon beginnen. Een vijfgangen diner had de koning zelf klaargemaakt. Mexicaans, Russisch, Grieks, Amerikaans en een vleugje Hollands. Dit alles werd overgoten met een heerlijk gebrouwen gerstennat uit Limburg. Een provincie van Den Nederlanden dat grenst aan de zuidkant van het koninkrijk van de koning.

“De Zes Heeren” zoals ze zichzelf al noemden na twee flesjes Alva, zagen de voetbalwedstrijden van Den Nederlanden tegen de Magyaren en vertrokken daarna als snel naar de taverne. De taverne waar kastelein Fons de glazen al gevuld klaar had staan. Alsof ze elkaar al jaren kende vlogen de grappen en grollen over de toog. Er werd geproost op de vrouwen en op het leven.

De nacht was lang maar veel te kort. Als eerste, en verstandigste, vertrok de klusser en ideale schoonzoon terug naar moeder de vrouw. Hij had de meeste werkuren achter de rug deze dag. En het gezin wachtte de volgende ochtend. Waarvan er nog een in de buik zit.

Als tweede vertrok de schrijver en dichter terug naar moeder de vrouw. Bang om de verhalen en anekdotes van deze avond te verliezen. En hij heeft tijd nodig om ze op te schrijven.

Als derde vertrok de alchemist terug naar moeder de vrouw. Hij kon zijn verhaal niet meer kwijt in 140 tekens. En moest dus snel naar huis.

Dus op een gegeven moment waren de koning, de harlekijn en de advocaat nog over. Nog niet klaar voor de terugweg naar moeder de vrouw. Het enige wat van de overlevering is overgebleven is de volgende locatie van ‘eten bij…’ De alchemist zal “De Zes Heeren” ontvangen en voorzien culinaire hoogtepunten. De koning had een geweldige avond gehad en was blij met de ideeën voor een vervolg.

Het moraal van dit verhaal? Je vrienden kan je niet uitzoeken? Onzin dus. Ben je een koning dan kan je het zelf regelen.

Kamagurka ook !

2011-03-30T22:43:00.008+02:00

'Wat ga je doen, 31 maart in het Stedelijk Museum in Amsterdam?''Ik ga tekeningen maken op mijn iPad.'
'Ter plekke?'
'Ja. 24 uur lang. Ik begin om 12 uur 's middags en stop om 12 uur de volgende middag.'
'Omdat dat nog nooit gebeurd is en een kunstenaar geen kunstenaar is als hij zich niet vernieuwt?'
'Vernieuwing interesseert me niet. Waar het mij omgaat is dat ik mezelf wil verrassen. Ik wil wel eens zien hoe dat werkt. Een iPad is een nieuw fenomeen. De mijne heb ik nu een maand of vier. Je kunt er geweldig op tekenen. Mijn bedoeling is om ter plaatse iedere twintig minuten een nieuwe tekening te maken, die meteen wordt uitgeprint op een formaat van één meter bij zeventig centimeter en in de zaal wordt opgehangen.

Een stuk uit de Volkskrant 29.03.2011. Dossier Beeldende Kunst. Kamagurka is ook digitaal aan het schilderen. Hij gaat in 24 uur zoveel mogelijk tekeningen maken op z'n Ipad. Ze worden afgedrukt, vernietigd en verbrand om vervolgens in een urn gestopt te worden. Donderdag 31 maart om 1200u 's middags, in het Stedelijk Museum in Amsterdam, begint hij. En zal de volgende dag, 1 april, stoppen om 1200u.

Schilderen op de Ipad? Ik doe het nog ouderwets op de PC.

www.vijarts.blogspot.com

Kerstbomenkerkhof

2011-03-29T22:41:00.002+02:00

Noem maar hoe je het wilt noemen. Is het dat je je kunt gaan hechten aan een boom? Elke ochtend en avond als ik door de schuttingdeur de tuin in fietst zie ik hem staan. Nu eind Maart is hij bijna niet meer weg te denken uit de tuin. Nonchalant leunend tegen de groene container. Je zegt hem nog net niet gedag maar ik ben niet meer ver van dat moment af.

Nu de lente weer is aangebroken zal de groene container wel weer eens bij de weg komen te staan. En ik ben dan ook bang dat het einde is gekomen voor deze boom. De maand April zal nog wel gehaald worden, maar Mei wordt lastig. Misschien heeft Omer Kaya nog een mooi plekje voor hem op z´n kerstbomenkerkhof.

"De Zes Heeren"

2011-03-26T22:11:00.003+01:00

Achter van links naar rechts: IJB, WA, NG.
Voor van links naar rechts: WvS, JK, FJB

Wordt vervolgd

100 met Van Nijlen

2011-03-24T21:07:00.003+01:00

21 augustus 2009 mn eerste blogbericht.
24 maart 2011 mn honderdste blogbericht.
Reden voor een feestje.
Ik draag voor uit werk van Jan van Nijlen (1884-1965) Vlaams dichter.

DE HARMONIKASPELER

Gezeten op de drempel van een huis,
speelt hij gewichtig, stoer en onbaatzuchtig
voor iedereen. Zij, die het vaderhuis
nimmer vergeten en zij, die voortvluchtig

dolen van land tot land: de dichters, de matrozen,
de reizigers, die zonder éne cent,
het land ontdekken door hun droom verkozen,
luisteren naar 't schreien van zijn instrument.

Hij weent, hij juicht, de goede goochelaar,
en door zijn droomrig, langoureus gebaar
voelt iedereen zich weer het dwaze kind:
de rentenier vergeet zijn lieve renten,
de filosoof zijn kostbaarste argumenten,
de veertigjaarge dat hij heeft bemind.

OUD SALON

Zes zware stoelen staan hier langs de muren
en de piano is van ebbenhout;
aan grijze wand landschappen met figuren
in zwarte lijsten met een streepje goud.

In zulke kamers is men altijd oud,
de zomerdagen en de winteruren
zijn even lang, alles is sterk gebouwd
en kan, ofschoon bouwvallig, eeuwen duren.

Er staan, zoals het hoort, voor de gordijnen
een oude cactus en een clivia,
die één week bloeien en dan verder kwijnen.

Hier heerst de vrede, de eeuwigheid bijna...
In zulke kamers drinkt men oude wijnen
en denkt men rustig over 't leven na.

Rock Me Amadeus

2011-03-21T21:06:00.005+01:00

Veel beelden die bij mij binnen komen via mn netvlies roepen verhalen in me op. Of herinneringen, zo kan je het ook noemen. Afgelopen weken fietste ik dagelijks langs een bord dat op de Goeman Borgesiuslaan stond.

NNO speelt Mozarts mooiste piano concerten. Op 16 maart in de Martinikerk. Nu was ik hier niet aanwezig en het zal vast geweldig zijn geweest met het Noord Nederlands Orkest. Maar dit affiche deed mij zoeken naar een briefje die ik eens van Broeder H heb gekregen. Ik wist dat ik dit speciale briefje in een cd had gestopt. De cd eenmaal gevonden stopte ik hem in de cd speler en was weer terug in mn Falco periode…

Een Oostenrijkse rocker genaamd Johann Hölzel. In 1985 ging hij samenwerken met Bolland&Bolland. De gebroeders Ferdie en Rob waren succesvol met Falco. Al ging dit niet altijd zonder slag of stoot omdat Falco regelmatig dronken, stoned of helemaal niet kwam opdagen. Een fantastische zanger die grote hits scoorde met de nummers Rock me Amadeus en Jeanny. Dit laatste nummer werd niet door alle muziekstations gedraaid om dat het vertelde over een ontvoering van een meisje vanuit het standpunt van de ontvoerder. Die gedreven werd door seksuele motieven.

In 1998 overleed Falco in de Dominicaanse republiek. De hoofdverwondingen van een auto ongeluk werden hem fataal. 40 jaar is hij geworden. Maar hij heeft geweldige muziek achtergelaten die zeker valt onder het kopje tijdloos.

Maar even terug naar het briefje die ik van Broeder H heb gekregen. Jaren terug toen hij nog in het westen werkte en dezelfde stamkroeg deelde met Rob Bolland, raakte hij regelmatig met hem aan de praat. Op een gegeven moment vertelde Broeder H over m´n liefde voor de muziek van Falco. Kennelijk was Rob nogal verbaasd dat iemand er nog naar luisterde. Enthousiast griste hij een blaadje en een pen van de bar en begon handtekeningen te zetten. Niet alleen van hemzelf maar meteen ook die van Ferdie. En ook nog die van Falco zelf. Wat wil je nog meer. Deze gift van Broeder H wordt voor altijd stevig bewaard.

VIJArts Avond

2011-03-12T22:15:00.015+01:00

"Zuster J, Broeder H en The Painter"

"Drieluik: Dylan, Morrison&Presley"

"Kyokushin Spring Camp"

"Elvis loves Monroe"

"Sneek in het hart"

Tussen Keulen en Parijs...

2011-03-10T21:57:00.007+01:00

Tussen Keulen en Parijs,
Ligt de weg naar Rome
Al wie met ons mee wil gaan,
Die moet onze manieren verstaan.
Zo zijn onze manieren,
Zo zijn onze manieren,
Zo zijn onze manieren, manieren,
Zo zijn onze manieren!

Zoals ik al eerder schreef moest het weekendje Keulen eerst nog even zakken. De puzzelstukjes zijn inmiddels op hun plaats gevallen. En een fraaie plaat aan herinneringen heeft deze trip weer opgeleverd.

De weg naar Rome hebben we niet gevonden. We zijn niet verder gekomen dan Keulen. Drie man sterk. Meer konden waarschijnlijk onze manieren niet verstaan. Maar goed..
Na Berlijn en Londen was het nu dus de beurt aan Keulen om zich te laten bezoeken door drie Hollandse jongens opzoek naar avontuur. Vanaf Sneek drie uren rijden en we stonden aan de voet van de Dom. De eerste actie die we ondernamen was een zoektocht naar een groot bord met een dubbele schnitzel en een glas Kölsch. Het laat zich al raden dit was geen probleem.

De Dom van Keulen is een indrukwekkend bouwwerk waar 632 jaar aan gewerkt is. In de tweede wereldoorlog is de Dom 14 keer geraakt door luchtbommen, Keulen is voor 90% platgegooid. Maar de Dom bleef overeind. Fantastisch gebouw om te zien. Ik bleef er eigenlijk maar naar kijken, een beetje dromerig werd ik ervan. Om maar snel weer met beide benen op de grond te komen stapten we een andere wereld van Keulen binnen. En wel het EL-DE Haus (Leopold Dahman) Het voormalig hoofdkwartier van de Gestapo. In de tijd van Nazi-Duitsland werden gevangen hier ondervraagd, gemarteld en geëxecuteerd. In de kelder van dit pand kon je de kleine cellen bekijken waar de gevangenen woorden, verhalen en gedichten achterlieten op de muren van hun cel. De rest van dit pand was ingericht als museum over Nazi-Duitsland. Net als de Dom was ook dit bezoek indrukwekkend. Op een heel andere manier natuurlijk. Je gaat er over nadenken en goed depressief loop je dan het museum weer uit. Het eerste middagje Keulen en al bijna de tranen in de ogen. Dit vroeg om een oplossing.

Kölsch bier mag alleen gebrouwen worden door brouwerijen uit Keulen en omgeving. In de kroegjes en restaurants worden de biertjes getapt in een smal recht bierglas van ongeveer 15 cm hoog en een inhoud van 0,2 liter. Een “Kölsch stange” genoemd. Weer een hele andere manier van een biertje drinken. Bij de eerste “stange” betrokken de gezichten van mn reisgenoten wel wat. Het beeld van de halve liters bier in Duitsland die ze voor ogen hadden verdween als de zon achter de Dom. Echter toen we erachter kwamen dat dit een traditie is in Keulen begonnen ze al beter te smaken. Zo zijn we verschillende gezellige kroegjes afgegaan. Om vervolgens heerlijk en lang te dineren bij een Italiaan.

De volgende dag moesten er eerst nog verschillende inkopen gedaan worden. Cadeaus voor familieleden, cadeaus voor onszelf. Bij toeval liepen we langs een winkel met carnavalskleren. WA ,die van ons de meeste affiniteit met carnaval heeft, kon het niet laten om even een blik te werpen in deze winkel. Een enorm pand met meters lange rekken met alleen maar verkleedkleren. Nog drukker dan op de dolle dagen van de Bijenkorf. Onze Toverbalwinkel past hier zeker 100 keer in. Heel Keulen was bezig met carnaval. En in het weekend voordat het begon kwam je overal al mensen tegen die verkleed over straat gingen, in restaurants of in het stadion zaten.

Het stadion ja. Een van de laatste activiteiten van dit weekend was het bezoek aan de voetbalwedstrijd van 1. FC Köln tegen Freiburg. Lekker op zaterdagmiddag naar het Stadion. Het Rhein Energie Stadion. Uiteraard werd er weer een sjaal aangeschaft van de plaatselijke FC om zo lekker met de massa mee te reizen richting het stadion. De traditionele “stange” werd ingeruild voor een halve liter en voor het stadion was er genoeg vertier om vervolgens het stadion in te gaan. De club heeft een fantastisch clublied. Of een hyme zoals het ook wel genoemd wordt. Indrukwekkend. Het hele stadion zong vlak voor de wedstrijd dit lied mee. Tot de spelers het veld op liepen. Op deze manier kan je geen wedstrijd meer verliezen was mn gedachte. Onderaan dit verhaal zal ik een filmpje van YouTube plaatsen waarop we het lied zingen.

De wedstrijd was dramatisch maar werd vijf minuten voor tijd nog gered door de vedette van het team Lucas Podolski. Deze speler, die duidelijk te goed is voor dit team, schoot de bal met een geweldig boog over de keeper van Freiburg heen. Het stadion barstte uit zijn voegen. De drie punten waren binnen. En in een met supporters gevulde tram reden we terug naar de Alter Markt. Daar zagen we, in de Irish Pub, Bayern München nog verliezen van Borrusia Dortmund. We waren inmiddels voldoende geïnjecteerd met vitamine voetbal en zochten een restaurantje om de laatste avond nog even lekker te dineren. Op een of andere manier worden we alle drie aangetrokken door de Italiaanse keuken want we belande weer in een Italiaans restaurant. Daar hebben we gezellig getafeld en samen met de kok en de ober de lichten in het restaurant uitgedaan.

Drie keer in dit verhaal heb ik het woord indrukwekkend genoemd. Mooi om te zien hoe drie zulke verschillende situaties indrukwekkend kunnen zijn. Van de Dom naar het EL-DE Haus tot de Hyme van 1. FC Köln.

De volgende trip….? Vorig jaar was de reis naar Riga afgeblazen. Maar we hebben hem weer in de agenda gezet voor volgend jaar.

Dichter op...M´n verjaardag

2011-03-07T20:58:00.005+01:00

Leiden werd nooit meer zoals het was.
Laat in die middag.
Nul acht, nul drie,
Een negen, zeven acht.

Jan Steen.
Rembrandt van Rijn.
In die oude stad, ik hoorde geween.
Ook hun moeders hadden daar pijn.

"Feyenoord"

2011-03-03T20:43:00.005+01:00

Feyenoord vindt aansluiting bij top dankzij nieuwe aankoop.

Gisteravond rond het scheiden van de dagen klonken de champagne glazen in de Kuip. Beenhakker heeft Feyenoord nog niet vergeten.Na een zoektocht langs de velden in de nieuwe gemeente Sûdwest Fryslân wist hij onderstaande speler nog te strikken om Feyenoord de laatste zet te geven terug naar de top.

Stedentrip Keulen (sfeerimpressie)

2011-02-28T22:23:00.003+01:00

Hier alvast een kleine sfeerimpressie van m'n stedentrip naar Keulen. Samen met NTG & WA. Het afgelopen weekend moet eerst nog even op z'n plek vallen voordat het hele verhaal op papier komt. Vandaar eerst enkele foto's. Deze foto's staan overigens in willekeurig volgorde.

1. FC Köln

EL-DE-Haus

Bierhaus

Oosterdijk 10

2011-02-17T23:14:00.003+01:00

Net een "dichter op..." geschreven over de Oosterdijk 10. Ook wel de Hindelooper kamer genoemd. Ik kan me nog herinneren dat er eind vorig jaar op het internet al meerdere stukken geschreven zijn over dit pand. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat in een van dé winkelstraten van Sneek een pand als deze erbij staat als een bouwval. Ik vraag me af hoe de eigenaar van dit karakteristieke pand er over denkt. Als je geen huurder kan vinden zorg er dan in ieder geval voor dat het er netjes uitziet. Haal die vreselijke planken voor de ramen vandaan. Maak er zolang mooie etalages van. Zet er oude materialen neer die ze vroeger gebruikten in dit pand. Laat het Fries Scheepvaart Museum er tijdelijk iets stallen. Plaats een beeldscherm met het "Sneeker blauwe blokje" zodat alle #sneek “tweets” te lezen zijn. Ik noem zomaar een paar dingen op.

"Ik dichtte over een zwarte vlek en in afwachting wacht ik af".

Dichter op...De Hindelooper kamer

2011-02-17T22:30:00.004+01:00

Asgrijze duiven bekleden de gevel.
"zuiderzeebouwstijl"
Donkere wolken.
De zonnestralen van vroeger,
ze zijn er niet.

Mishandeld en verwaarloosd
geschopt en geslagen,
gestenigd.
Alleen gelaten,
ik zie een zwarte vlek.

Oosterdijk 10
Wie gaat mij vertellen,
wie laat mij zien.
Wat gaan we doen met,
de Oosterdijk 10

The Innerway

2011-02-08T22:42:00.004+01:00

Het kon natuurlijk niet uitblijven. Na het overweldigende succes van de Waterpoortcup 2010 moest er een vervolg komen. Eerst was er een lichte twijfel. Ze wilden weer naar dezelfde “sportschool” als de vorige keer (Lees: Sensei Peter en de Waterpoortcup). Maar toen ik zei dat dit een andere sportschool was keken ze elkaar eerst even bedenkelijk aan. Maar al snel waren ze het eens. Als ze met z’n tweeën mee gingen dan was het prima. En zo geschiedde.

Ik kon me nog herinneren dat het vies weer was tijdens de Waterpoort Cup 2010. Ook deze dag was het stormachtig. Het was 5 februari 2011 en open dag bij Sportclub F en F The Innerway. De ideale gelegenheid om eens op de basis van deze club te kijken. Vaak ben ik langs de grote ramen gelopen of gefietst. Mannen in witte pakken die druk lopen te doen. En bij een gunstige zon weerkaatste het licht van de trofeeën je de ogen kapot. Maar na ons bezoek aan de Waterpoort Cup was ik toch zeker nieuwsgierig naar deze club mensen.

M’n jongens D&R waren er klaar voor om mee te gaan. Stevig stappende en de wind trotserend kwamen we bij F en F aan. Na een hartelijk ontvangst en ontdaan van onze schoenen liepen we de Dojo binnen. Daar kwamen we meteen al Sensei Peter tegen. Dit maakte verder weinig indruk op D&R. Heldendom vergaat en vergeet snel. Sensei Mark daarentegen bleef de hele dag wel een beetje in hun hoofdjes hangen zeg maar. Al snel werden ze door hem op hun gemak gesteld en hebben zeker, met veel plezier, een kwartier lang rondjes gelopen in de Dojo. Intussen werd ik door Sensei Mark bijgepraat over de mogelijkheden voor de jongste jeugd bij F en F en kreeg nog een kleine rondleiding.

Rond half twaalf begon de workshop T’ai Chi. Met D&R nam ik plaats op het bankje om te zien hoe Shihan Frank Liew-On les gaf in deze sport. Op een of andere manier bleven ze allebei zeker 10 minuten rustig op het bankje zitten. Totaal relaxed en tot rust gekomen. Dat is ook niet zo vreemd na 15 minuten hardlopen. Maar na die 10 minuten zitten vonden ze het wel genoeg en wilden ze weer naar huis. Met een handje vol folders e.d. zijn we huiswaarts gekeerd. En met een goed gevoel heb ik de sportclub verlaten.

Afgelopen weekend heeft het me toch bezig gehouden. Ik ben wat gaan surfen op de site van F en F. T’ai Chi sprak me aan, 35+ karate en uiteindelijk kwam ik zoals vaak weer uit op Wikipedia en heb het verhaal van Sosai Masutatsu Oyama gelezen. De grondlegger van het Kyokushinkai karate. Deze sportclub is nu al een aantal malen op m’n pad gekomen. Ik waag er eens een kennismakingslesje aan. Wordt vervolgd.

Voelen, Ervaren en Deelnemen binnen een kader van Vriendschap, Samenwerken, het Uiterste en de Waarheid. Dat is de filosofie van F en F The Inner Way.

(www.sportclubfenf.nl)

The Caps

2011-02-08T20:59:00.003+01:00

Vanmiddag fietste ik, zoals wel vaker, met Buro~Interalphanske over de Goeman Borgesiuslaan. Deze man is altijd wel goed voor een aardige anekdote. Knap werk want die moet altijd verteld worden tot en met de helft van de rotonde bij de Groene Wier want daar scheiden onze wegen weer. Deze dag wees hij me op m’n cap met ruit die ik droeg. Anske vertelde mij dat er vroeger een beatgroep bestond The Caps genaamd. Omdat ze tijdens hun optredens altijd geruite petjes droegen gaven ze zichzelf de naam The Caps. Drie singles werden er uitgebracht in de jaren 60. Overigens weinig succesvol. Mooie momenten zo op een zonnige maandag in de namiddag.

The Caps

"Televisie kijken? Kijk bewust"

2011-01-31T22:44:00.003+01:00

Twitter bericht:
Onderwerp: Waarom keren mensen zich in 2011 massaal af van de televisie (utopisch onderwerp, ik weet ´t) #fictie

Vandaag kom ik terug op m’n blog van 4 januari. Begin van deze maand heb ik een twitter bericht de wereld in geholpen om aan m’n volgers te vragen wie er een onderwerp weet voor m’n eerste blog van 2011. Inmiddels zijn we al 5 berichten verder, maar dat maakt niet uit. Het onderwerp blijft hetzelfde. Zie bovenstaand twitter bericht van 2 januari 2011 die ik terug kreeg.

Hoe begon het allemaal hier in ons land. In 1951 werd Nederland 1 het eerste televisie station van Nederland. Duizenden mensen keken er in het begin van dit televisie tijdperk. De kosten van een televisie waren in deze periode natuurlijk ook nog vrij hoog. Na deze periode van experimenten moest er bepaald worden of er een nationale omroep kwam die ging uitzenden of dat de verzuilde omroepen naast de radio nu ook op de tv gingen uitzenden. Voor dit laatste werd er uiteindelijk gekozen. Dit was in 1956, ook het jaar waarin het NTS journaal voor het eerst werd uitgezonden. De voorloper van het huidige journaal.

Inmiddels zijn we 55 jaar verder en het oorspronkelijke doel van dit medium is allang vergeten: Nieuwsvoorziening. De grote televisieshows hebben in de jaren hun plek gevonden op de buis. Praatprogramma’s hebben hun intrede gemaakt. Sport, film, muziek, tv-series, reality-tv en dating-shows. Noem maar op, er zijn genoeg programma’s te zien die helemaal niets te maken hebben met de oorspronkelijke bedoeling van de televisie.

De televisie zal de komende jaren in een razend tempo veranderen. We hebben de afgelopen jaren al een flinke slag gemaakt.”Platte” schermen, interactieve televisie, 3D. De kijker bepaald straks zelf wat er gebeurd op z’n scherm. Waar je nu al met veel programma’s mee kan discussiëren via mail of twitter. Daar zal je straks ook je eigen soap of film gaan regisseren. Wat zou er zijn gebeurd als Rocky niet had gewonnen van die grote sterke Rus. Of als de “harmonicaman” een kogel had gevangen. We kunnen het allemaal zelf gaan bepalen straks. Ook de fysieke televisie zal de deur uitgaan. Alleen de straalzender (afstandsbediening) zal overblijven zodat je, waar je ook wilt in je huis een scherm te voorschijn kunt halen met een druk op de knop. Zeg maar een Star Trek-achtige pop-up. Er handig lijkt me dat. Nu nog iemand hebben die dit kan realiseren. Maar het zal er komen.

Maar goed wat doen we met de stelling die m’n collega blogger Gert-Jan Hermus begin dit jaar neerlegde. Waarom keren we ons massaal af van de televisie in 2011? Ik heb er vaak over nagedacht en ben groot begonnen met denken. Dit is het beste want dan kan je altijd nog gaan kaderen. Na een aantal dagen ben ik erachter gekomen dat ik niet alleen de complete televisieprogrammering in Nederland kan veranderen. Moet ik zelf dan veranderen? Nee dat ik ook niet de bedoeling. Met m’n eigen berekeningen ben ik erachter gekomen dan van elk uur dat je per week televisie kijkt een half uur overbodig is. Dus kijk je 10 uur televisie per week dan is dus eigenlijk 5 uur echt leuk en die andere vijf uur kijk je om het kijken(verslaving) of om het bankhangen. Zonde van die mooie 5 uren. De conclusie van dit alles is dat we bewuster moeten gaan kijken. Pak je tv momenten. Je kan ook uitrusten op de bank met muziek of een boek.

Dus Gert-Jan. Waarom keren we ons massaal af van de televisie in 2011? Mijn motto is:

Televisie kijken? Kijk bewust.

Met bewust televisie kijken zal er per persoon die hier aan meedoet de helft minder televisie gekeken worden en dus geconcludeerd dat je veel meer tijd over hebt voor andere dingen. En dan niet continue twitteren of op facebook want dan hebben we de stelling voor begin 2012 ook al weer.

Dichter op...De Maan

2011-01-21T15:18:00.005+01:00

Hallo kleine maan wat hang je daar toch.
Wat is je geheim,
en wat doe je daar nog.
Hallo kleine maan wat hang je daar toch.
Je licht schijnt direct in m’n hoofd

Ik zie je al jaren een keer per dag.
Diverse gedaantes, alsof je me niet mag.
Uren zit ik te kijken, hier vanuit het raam
Wie ben je nu echt, kleine maan.

Hallo kleine maan wat hang je daar toch.
Wat is je geheim,
en wat doe je daar nog?
Hallo kleine maan wat hang je daar toch.
Je licht schijnt direct in m’n hoofd.

Je bent zover en onbereikbaar hoog
Betrouwbaar, niet eens dat je loog
O je geheim, ik kan er niet bij
Wanneer, kleine maan vertel je het mij

Hallo kleine maan wat hang je daar toch.
Wat is je geheim,
en wat doe je daar nog?
Hallo kleine maan wat hang je daar toch.
Je licht schijnt direct in m’n hoofd.

Ik zag je kijken in mn bestaan.
Ik zag je me helpen in mn bestaan.

Maar ik weet niet eens wie je bent.

Erkenning

2011-01-16T22:30:00.003+01:00

April 2010 ben ik begonnen met het publiceren van m'n tekeningen. Na jaren van tekenen ben ik klaar voor publicatie. Naast de verhalen op de site "VanIboJan" is er ook een site "VanIboJan Arts" ook wel bekend als "VIJArts".

Een nog onbekende manier van tekenen. Een eigenzinnige manier die ook onbekend zal blijven. Minddrawing noem ik het. Drawings of the mind. Deze kunstuiting van mij is toch wat verwaarloosd geweest afgelopen jaren. Het voornemen voor 2011 is dan ook om deze site en dus ook de tekeningen te gaan lanceren en aan Sneek en de rest van de wereld te gaan voorleggen.

Vanuit de Verenigde Staten kreeg ik afgelopen maand al het eerste bod voor een tekening. Anne-Jan en Courtney de Vries vroegen zich af wat ze moesten neerleggen voor onderstaande tekening. Anne-Jan, als oud Sneker, die zich al jaren staande houdt in de States, kreeg dit van mij aangeboden. En is dus eigenaar van deze tekening. M'n eerste stukje erkenning noem ik het.

Ben je geïnteresseerd, heb je verzoeken of gewoon nieuwsgierig? Kijk dan op:

www.vijarts.blogspot.com

Scheveningen "vader-zoon momenten"

2011-01-09T22:13:00.003+01:00

"Social Media" Sociaal voor Nol

2011-01-09T21:34:00.006+01:00

Social Media, een medium waar bedrijven hun diensten en producten aan de man brengen. Snelle jongeren die veel "vrienden" willen hebben. Veel "volgers" op twitter is een status symbool. Maar social media kan ook op andere manieren gebruikt worden. Het is de manier om in een korte tijd zoveel mogelijk mensen te bereiken. Zo gebeurde het ook afgelopen donderdag 6 januari.

Het dagboek van Henk van der Veer had op 6 januari een bijzondere bladzijde. Het verhaal van Nol Gorter werd verteld. Het verwoorde verhaal is mooi, is genoeg en zegt alles. (www.henkvanderveer.nl)

Binnen een paar uur, en de dagen erna is dit verhaal verspreid via alle kanalen van social media. Met de nadruk op sociaal. Lees deze pagina van het dagboek, 6 januari, en ik citeer:

Als u niet in staat bent om een gift te doen kunt u hem toch ondersteunen op vrijdag 14-01-2011, om op een positieve manier aan Nol Gorter te denken.

ING REKENING NUMMER 677766300
T.n.v. A.M. Regeling-Graafsma.

"Er zit een knop op je tv...."

2011-01-04T22:04:00.002+01:00

De Nederpopband Doe Maar zong er al over in het nummer Doris Day in 1982.
“Er zit een knop op je tv, die helpt je zo uit de puree, druk hem in en ga maar mee, de bloemen buiten zetten”.

De televisie, het middelpunt in menig woonkamer. Een haat-liefde verhouding heb ik ermee. Soms ben ik er niet voor weg te branden en andere keren sla ik de deurtjes van de houtenkast hard dicht. Hoe kom ik op dit onderwerp? Zondag 2 januari twitterde ik een bericht aan mn volgers. Of er iemand was die een leuk onderwerp wist voor mn eerste blog in 2011. Wat nu dus inmiddels mn tweede blog zal worden.
Van mn collega blogger Gert-Jan Hermus, ook wel bekend van de site www.dzjiedzjee.blogspot.com kreeg ik het volgende twitter bericht binnen.

Onderwerp: Waarom keren mensen zich in 2011 massaal af van de televisie (utopisch onderwerp, ik weet ´t) #fictie

Een goeie stelling om mn hoofd eens over te breken. Hoe lang dat breken zal gaan duren weet ik niet. Zolang draaien we maar even een plaatje.

Dichter op...2011

2010-12-29T21:47:00.004+01:00

’t Verleden,
2010
Lente, zomer.
Herfst en winter.

De toekomst,
2011
Lente, zomer.
Herfst en winter.

Stille Nacht

2010-12-24T22:36:00.003+01:00

Het is Kerstavond, de kerstliedjes galmen alweer dagen zo niet weken door m’n hoofd. Op de radio, door de speakers op het station en in de vele gezellige winkelstraatjes. Deze avond vind ik perfect om eens dieper in te gaan op een “kerstsong”. Dus heb ik de encyclopedie Wikipedia maar weer eens opengeslagen. Of eigenlijk opgestart. En wat vertelde die mij?

De oorspronkelijke tekst van het lied “Stille Nacht” werd in het Duits geschreven door Joseph Mohr. Hij was een Oostenrijks priester en dichter. Een andere Oostenrijker Franz Gruber, hij was componist, schreef de melodie. Deze melodie is in de loop van de jaren iets veranderd. Maar toch is het lied in 40 talen vertaald
In de St. Nikolauskerk in Oberndorf (Oostenrijk) werd stille nacht voor het eerst opgevoerd op Eerste Kerstdag 1818.

In 1816 had Mohr de tekst al geschreven. Maar op kerstavond 1818 vroeg Mohr aan Gruber om een gitaarbegeleiding te maken bij de tekst. Tot op de dag van vandaag is het onduidelijk waarom hij om gitaarbegeleiding had gevraagd. Een verklaring hiervoor die het meest wordt gebruikt is dat het orgel van de kerk kapot was. En om het verhaal nog sterker te maken werd er verteld dat het kwam omdat muizen van de balg hadden gegeten.

Een andere verhaallijn verteld weer dat het lied in 1818 eenmalig is opgevoerd. Daarna raakte het zoek waar het vervolgens in 1825 door een orgelreparateur weer werd teruggevonden. Nu zal dit verhaal niet op de waarheid berusten omdat Mohr en Gruber rond 1820 en later met verschillende variaties kwamen van Stille Nacht.

Een mooi lied met een historie. Bijna twee eeuwen oud en tijdloos dus. Maar wat mij verder nog onderogen kwam is dat er verschillende Nederlandse versies van zijn. Een Katholieke en een Protestantse. Toevallig had ik vanochtend een stuk van de dvd “Willem van Oranje” gezien. Een tv-serie met Jeroen Krabbe in de hoofdrol als Willem. Ketters waren het die protestanten, op de pijnbank werden ze gemarteld om de kwade geest eruit te halen. Als ze niet toegaven dat hun geloof verkeerd was werden ze op de brandstapel gegooid. En bekeerden ze zich alsnog dan werd de dood een stuk “milder” en werden ze opgehangen.

Tegenwoordig is de strijd tussen de protestanten en de katholieken niet zo heftig als toen. Maar goed er zijn nog genoeg oorlogen die “een ander geloof” als oorsprong hebben. We zijn nog niets opgeschoten.

Fijne Kerstdagen voor iedereen!

Protestantse versie

Stille Nacht, Heilige Nacht.
Davids Zoon, lang verwacht,
die miljoenen eens zaligen zal
werd geboren in Bethlehems stal.
Hij, der schepselen Heer
Hij, der schepselen Heer.
Hulp'loos kind, heilig kind,
dat zo trouw zondaars mint.
Ook voor mij hebt G'U rijkdom ontzegd,
werd G'in stro en in doeken gelegd.
Leer m'U danken daarvoor
Leer m'U danken daarvoor.
Stille Nacht, Heilige Nacht,
Heil en vree wordt gebracht,
aan een wereld, verloren in schuld.
Gods belofte wordt heerlijk vervuld.
Amen! Gode zij eer
Amen! Gode zij eer.

Katholieke versie

Stille nacht, heilige nacht,
Alles slaapt, sluimert zacht.
Eenzaam waakt het hoogheilige paar,
Lieflijk Kindje met goud in het haar,
Sluimert in hemelse rust
Sluimert in hemelse rust.
Stille nacht, heilige nacht
Zoon van God, liefde lacht
Vriend'lijk om Uwe Godd'lijke mond,
Nu ons slaat de reddende stond,
Jezus van Uwe geboort',
Jezus van Uwe geboort'.
Stille nacht, heilige nacht,
Herders zien 't eerst Uw pracht;
Door der eng'len alleluja
Galmt het luide van verre en na:
Jezus de redder ligt daar,
Jezus de redder ligt daar.

"Het Sneeker Kerstverhaal"

2010-12-19T01:49:00.007+01:00

De sneeuwvlokken zoeken één voor één een plek op de aarde, de maan helpt de lantaarns met het verlichten van de straten. Een man loopt naar huis. Vanaf de Marktstraat werpt hij nog even een blik op ’t Schaapmarktplein en loopt dan richting ’t Kleinzand. Zijn werkdag zit erop en vermoeid baant de man zich een weg door het nog winkelende volk. Aangekomen bij het huis op ’t Kleinzand steek hij de sleutel in het slot van de deur. Hij opent de grote zware zwarte deur en de ijzige stilte in de gang en op de trap verraad zijn eenzaamheid. De donkerrode loper op de trap is als een grote bloedvlek, waardoor hij elke dag weer herinnert wordt aan het verleden.

Deze man is Úpke. Úpke de schoenenpoetser van Sneek, een ambacht die je nog zelden ziet. Al jaren schraapt hij zijn centen bij elkaar met het poetsen van andermans leder. Zijn tas is gevuld met poetsattributen en zo loopt hij hele dagen door Sneek. De Oosterdijk en ’t Schaapmarktplein als favoriete plekken. Aan het eind van de dag gaat hij altijd naar de Marktstraat met de hoop enkele politici te strikken om hun schoenen te behandelen. De laatste “stadhuisbewoner” waarvoor hij gewerkt heeft was Arno Brok. Altijd was deze burgermeester bereid om even tijd te maken voor Úpke. Hij vreest dan ook het ergste met de nieuwe gemeente.

Úpke draagt een verhaal met zich mee en een last op zijn schouders. Op jonge leeftijd was hij getrouwd met de prachtige Emma en samen kregen ze een zoon die ze Benjamin noemden. Ze hadden samen een schoenmakerszaak maar makkelijk hadden ze het niet. Er moest elke dag hard gewerkt worden om weer brood op de plank te krijgen. Om van de huur maar niet te spreken. Maar op een ochtend werd Úpke wakker en Emma en Benjamin waren verdwenen. Een klein briefje achterlatend waarop stond:

Sorry Úpke ik ben met een rijk man vertrokken naar het buitenland. Alleen om Benjamin een beter leven te kunnen bieden. Vergeef me. Liefs Emma.

Benjamin was nog geen half jaar oud. Plots stond Úpke er alleen voor. In de steek gelaten door vrouw en kind. Niets was erger dan dit.

Totaal ontreddert zocht hij zijn heil in het leger. Zeven lange jaren diende hij in het vreemdelingen legioen. Ja hij was een legionair. Hij heeft over de hele wereld gevochten, alles meegemaakt. Een gat in de rechterborstzak van zijn jas doet hem herinneren aan Cambodja. Hij ging overal heen om het verleden maar te vergeten. Maar op een gegeven moment was hij op. Alle kracht was verdwenen uit zijn eens zo sterke lichaam. Hij was oud en op en het enige wat hij wilde, was terug naar huis. En zijn thuis was en is nog altijd Sneek.

Terug in Sneek was zijn geestelijke toestand voer voor de psychologen. Maar geen één, maar dan ook geen één kon bij hem de muur doorbreken. Zo vast zat het bij hem in de kop. Hij wist het zelf ook en hij creëerde een eigen medicijn om hem rustig te houden en verder te kunnen leven. Schrijven, dichten en…. en schoenenpoetsen. Hij hield hiervan. Schriften vol lagen er bij hem in zijn boekenkast. Complete boeken maar ook de mooiste korte verhalen en bundels vol met gedichten. Maar niemand die ze ooit had gelezen. Het poetsen van schoenen zag hij als kunst; hoe vuil en kapot ze ook waren hij kon er altijd iets mooi van maken. Hierin was hij dan ook de enige maar het was voor hem wel de manier om het vol te houden. Want een compliment hoefde hij niet te verwachten.

Boven in het huis, op ´t Kleinzand, was zijn vertrek. De zolderkamer. Het was groot maar er stond bijna niks, hij had ook niks. Op de koude houten vloer stond zijn bed hij had een tafel en een stoel. Een klein keukenblokje met stromend water. Zijn behoefte kon hij op het kleine dakterras doen. Elke ochtend leegde hij de ton in de gracht. Gelukkig had hij nog wat gezelschap van een kat. Joseph Francisco noemde hij hem. Een mooie sneeuwwitte kat die op de daken van de binnenstad leefde. Elke middag als Úpke thuis kwam zat Joseph op hem te wachten. Als Úpke aan de tafel zat en hij kon verhalen schrijven of dichten dan was hij gelukkig. Hoe droeg zijn poëzie voor aan Joseph en zei dan “Nu ben ik even gelukkig” De kopjes die Joseph hem dan altijd gaf, waren alles voor hem.

Zaterdag 18 december. Na een ijskoude nacht, een verwarming heeft zijn zolder niet, vlucht Úpke snel de stad in. De winkels zijn open zodat hij eerst even in verschillende panden binnen kan opwarmen voordat hij aan het werk gaat. Hij zal vandaag toch weer de nodige centen moeten verdienen om aan het eind van deze maand zijn huisbazin te kunnen betalen. Deze oude chagrijnige, op haar centen zittende vrouw, kent geen medeleven. Soms denkt Úpke wel eens terug aan de commandant uit een gevangenkamp in Cambodja waar hij ooit vast zat. Was het leven daar beter? Zoals altijd wipt hij nog even de schoenenwinkel Manfield binnen op ´t Schaapmarktplein. Al die mooie schoenen en de geur van het nieuwe leder kan hij gebruiken om later zijn “kunstwerken” te gaan creëren op straat.

Het was een goede dag voor hem die 18e december. Het loopt weer tegen de kerst en de mensen zijn vrolijk, blij en gul. Was het elke dag maar bijna Kerst dacht Úpke. Het draaiorgel speelde de hele dag de kerstliedjes, de stad is versiert met de mooiste lichtjes en sneeuwschoenen of niet, de mensen lieten hun schoenen maar al te graag poetsen door Úpke. Met als gevolg dat hij aan het einde van deze dag met een goed gevulde zak richting huis liep. De huur kon betaald worden en er was waarschijnlijk ook nog wel wat over om extra eten en drinken te halen voor de kerstdagen. Úpke kreeg zelfs een beetje een kerstgevoel en liep met een glimlach op zijn gezicht naar huis.

Dit geluk, dit kerstgevoel verdween snel bij hem. Bijna thuis gekomen werd Úpke door een tweetal jongens hardhandig een steeg ingedrukt. Úpke vecht voor wat hij waard was maar zoals vroeger kon hij het niet meer. Snel hadden de knapen hem tegen de grond gewerkt om er vervolgens met zijn tas er vandoor te gaan. Toen de twee overvallers weg zouden rennen bedacht er een zich nog en trakteerde Úpke nog op een paar ferme vuistslagen op zijn hoofd. Zijn tas, al zijn gereedschappen voor het poetsen van de schoenen zaten erin. Net als al het geld wat hij verdiend had deze dag. Alles in een keer weg. De huur en de kerstdagen. Niemand zag hem liggen in de steeg en hij wou het liefst blijven liggen, gewoon niets meer doen. Maar hij wist dat dat niet kon en met zijn laatste krachten sleepte hij zijn lichaam naar huis, naar de zolderkamer. Het enige wat hij kon, was in bed liggen en de tranen hun gang laten gaan. Tegen de pijn dronk hij zijn glaasjes Joustra weg om zo snel mogelijk in slaap te kunnen vallen.

Ergens diep in de nacht werd Úpke wakker. Er was iemand die aan zijn hoofd zat. Het was niet vervelend, lekker voelde het zelfs. Rustig deed hij zijn ogen open “Emma” zei Úpke. “Emma” je bent terug.” Rustig maar” zei Emma. “Ik ben er maar even. Straks moet ik weer naar huis”. Ze had een lichte gloed om haar lichaam heen. “Waarom Emma? Waarom?” zei Úpke. Ik deed het voor onze Benjamin ik kon hem niet op deze manier groot laten worden. Blijf maar rustig liggen schat. Het gaat goed met hem. Ik moet weer terug. Ga morgen naar de Marktstraat. Vier feest met de rest van Sneek en het zal je goed gaan. Je vragen zullen beantwoord worden. Neem je schriften mee, het is je toekomst. En net als vroeger was ze ineens weer verdwenen maar het voelde nu anders. Met een verbazingwekkend gerust gevoel draaide Úpke zich om en hervatte zijn slaap.

Het moest eens ochtend worden en dat werd het ook. Úpke voelde aan zijn hoofd en zijn verwondingen waren wonderlijk snel genezen. Wat een rare nacht dacht hij nog, wat een droom. Hij lag nog wat om zich heen te kijken en dacht nog wat na. “Emma?” Riep hij nog. “Emma?” Maar er kwam geen antwoord. Een echte droom zuchtte hij. Terwijl hij uit zijn bed stapte, zette hij zijn voet op iets warms. Verrassend omdat hij elke morgen altijd contact maakte met de koude houten vloer. Úpke keek naar beneden en zijn voeten stonden op een sjaal. Emma? Ben je hier toch geweest? Hij rook aan de sjaal en het was Emma, duidelijk Emma. Hé Joseph wat doe jij hier binnen? Joseph stond bij de boekenkast. Ik moet hier weg dacht Úpke. Ik moet naar de Marktstraat. “Lekker Sneek”, snel kom mee Joseph. Úpke kleedde zich snel aan, nam een stapel van zijn boeken mee uit de kast en ging op pad.

“Lekker Sneek” 19 december 2010. Wat een gezelligheid trof Úpke daar aan. Geen moment dacht hij aan de kansen die hij hier had om al die schoenen te poetsen van al deze mensen. Hij liet zich compleet leiden door zijn gevoel. Alsof Emma met hem mee liep. Heerlijk de sneeuw op zijn pet, hij kreeg zomaar een Joustra in zijn hand gedrukt en mensen dansten met hem. Met een stapel door hem vol geschreven boeken ging hij even aan een tafeltje staan om de boel eens te over zien. Naast hem kwam een jonge man staan. Ook met een stapeltje boeken bij hem. Ze keken elkaar aan en hadden al snel een praatje over de boeken die ze bij zich hadden. Na een aantal vragen kwamen ze erachter dat ze hier beide waren met een stapel eigen geschreven boeken. Niet om te verkopen, maar waarom ze de boeken mee hadden genomen wisten ze niet. Twee boeken sprongen eruit. Bij Úpke bovenop de stapel lag een boek met de titel: “voor mijn zoon” en bij de jonge man lag een boek met de titel: “ voor mijn vader”. Allebei eenzelfde sjaal en meer was er niet nodig. Úpke en Benjamin hadden elkaar gevonden. Na dertig jaar waren ze weer bij elkaar. Zomaar in Sneek, “Lekker Sneek”

Die avond nam Benjamin zijn vader mee naar zijn huis. Een heerlijke maaltijd en een warm bad zorgde ervoor dat Úpke snel in een heerlijk bed lag. Er werd niet veel gesproken. Úpke wist het wel. Hij viel in slaap en werd wakker naast Emma. Eindelijk.

"Lekker Sneek"

Sneek,
altijd gezelligheid.
Sneek,
je kan er niet omheen.
Sneek,
een vrolijk kerstfeest voor iedereen.

Úpke

"Het Sneeker Kerstverhaal" Hoe het begon

2010-12-13T21:54:00.006+01:00

Afgelopen nacht had ik een droom. Het speelde zich af in de toekomst. “Lekker Sneek” 19 december 2010. De stad was gevuld met gezelligheid. Een lichte sneeuw dwarrelde neer op de stad en de schemering kreeg vat op de dag. Als een alziend oog zweefde ik boven de stad rond. Een heerlijk gevoel. Ik was geen vogel en geen engel. Gewoon mezelf en kon vliegen. Het rare was dat ik me niet buiten de stadsgrachten kon begeven. Puur en alleen in het oude centrum van Sneek. Ik zag dat de mensen zich centreerden rond de Martinikerk en de Marktstaat. Mensen, jong en oud. Ze dansten op de muziek en waren samen aan het eten. Dit is Sneek dacht ik. Samen feest vieren, geen stad die dit beter kan.

Op de Marktstraat tussen de Waag en de Irish Pub stond een enorme vuurkorf. Veel bekenden waren er te herkennen. Broeder H was van de partij, Anske droeg voor in het Hylpers, O.N.S. 5 zorgde voor de stralende sterren. De plaatselijke horeca liet ons genieten van hun keuken. Joris had z’n Daaldersplaats op de Marktstraat gezet waar ook Alphons z’n goud tapte. Er werd niet over politiek gepraat. De woorden Súdwest Frylân hoorde je niet. Burgermeester Apotheker liep trots rond. Hij realiseerde zich dat dit de laatste “Lekker Sneek” was in de Gemeente Sneek.

Ik zag onze staddichter op een stoel zitten. Hij vertelde honderduit. Met oude verhalen en mooie gedichten verwarmde hij de mensen, de Snekers. Iedereen kwam om de vuurkorf staan en een gezellige warme decemberavond was geboren. Na enige tijd, van een lach en een traan, kwam er tot ieders verbazing een wat oude man richting Henk lopen. Hij kwam zeer doelbewust over en overhandigde hem een boek. Het boek had een mooie diep rode leren kaft. Ik zag dat het boek geen titel had, het was een boek waar het onderwerp zich aanpaste aan de omgeving. Ik snapte het meteen en keek Henk aan. We knikten, dit is:

"Het Sneker Kerstverhaal"

wordt vervolgd

"Pure blog uit Sneek"

2010-12-08T23:33:00.003+01:00

Regelmatig zwerven er ideeën door m’n hoofd heen. Uitvoerbare ideeën en onuitvoerbare ideeën, tenminste nu nog onuitvoerbaar. Uitdagingen kan je het beter noemen. De laatste weken was ik bezig met de vraag: Waarom type je je belevenissen of gedachten, keurig netjes zittend op de zolderkamer, in op je computer? Alle belevenissen moeten achteraf worden teruggehaald uit de grijze massa. Geen echte kleuren meer op je netvlies, de geur is afgezwakt en het pure gevoel is weg. Dus wat gaan we doen? Op pad,pen mee, blocnote mee en terplekke gaan bloggen.

Het uitvoeren van ideeën is een uitdaging schreef ik al. Daarom heb ik ervoor gekozen om vanavond m’n “pure blog uit Sneek” alleen en in alle stilte uit te voeren vlak bij huis. Aan de Houkesloot.

Zo, hier zit ik dan. Het moet ongeveer 21.20u zijn. Het licht van het “welkom in Sneek” bord is een beetje het enige licht wat me op dit moment toekomt. De rest komt van de overkant van het kantoor van bouwbedrijf Friso. Blijkbaar wordt daar nog gewerkt want de lichten branden er volop. De Houkesloot ligt hier dicht door de vorst van de afgelopen dagen. Een witte waas van sneeuw bedekt het ijs. Als ik me omdraai zie ik bomen die lijden onder een laag ijs, die de takken met hun neus in het gras probeert te drukken. Kijkend door een kiertje van je samengeknepen ogen lijkt het of je op de maan vertoefd.

Ik kijk om me heen en zie helemaal niemand. Achter mij branden de lichten in de huizen. Toch gek dat je hier helemaal alleen zit en het ook zo ervaart maar er vlakbij toch genoeg gebeurd. Het zal daar lekker warm zijn. De lichten in de boten zijn uit. Maar ik ga ervan uit dat er op dit moment geen mensen in zitten. Ik vraag me af hoe het is om op een boot te leven. Nee, ik ben geen echte schipper. Ik ben alleen graag op een boot als het mooi weer is.

Op dit moment heb ik nog geen last van de kou. Geen last van koude vingers en m’n pen doet het ook nog steeds bij een temperatuur onder het vriespunt. Het “welkom in Sneek” bord voorziet mij van informatie over de activiteiten in Sneek de komende weken. Zo is het koopavond op 21,22 en 23 december. Van 10 t/m 26 december is er ijs in Sneek (de Wip) en op 19 december is het koopzondag en lekker Sneek. Kijk daar moet ik heen. Daar is meer te beleven dan hier vanavond. Nog steeds geen mensen gezien hier. Niet zo gek ook met deze temperaturen.

Ik hou mn “pure blog uit Sneek” voor gezien. Voordat ik door de kou begin te hallucineren en dingen ga opschrijven die er helemaal niet zijn. Ik meende al dat John Lennon achter een boom stond. Maar goed die is er vanaf vandaag al 30 jaar niet meer. Even zien, Lennon in 1980 vermoord. Jim Morrison in 1971 overleden en Elvis was 1977. Oke… nu is het echt tijd om naar huis te gaan.

Dichter op...De Weduwe

2010-12-05T21:36:00.003+01:00

Hij heeft rode wangen van de kou.
Z’n schouders en pet,
dragen de last van de sneeuw.
Lopend naar de stad.

Over de Leeuwarderweg,
op weg naar ’t Kleinzand.
Hij zoek warmte,
de warmte van de Weduwe.

Ze is nooit onvindbaar,
altijd kan hij op haar rekenen.
De man ziet haar,
en neemt d‘r mee naar huis.

Z’n jas en pet in de hal.
Ze zitten voor de haard.
Heerlijk, thuis.
Hij neemt een slokje.

“De zes Heeren”

2010-11-30T22:29:00.003+01:00

Ze gaan ver terug, jaren terug. Van zwetend in te kleine katoenen oranje voetbalshirts tot pure sex, drugs and rock&roll. Deze laatste levensstijl heeft tegenwoordig plaats gemaakt voor monogamie, kinderen en werk. “De zes Heeren”, zoals ze ook wel genoemd worden, hebben pieken tot een hogere kunstvorm verheven om zo op heroïsche wijze samen hun momenten te pakken.

Dertigers zijn het “De zes Heeren”. Samen nog nooit zo sterk geweest.

Het project ” Eten bij…” is een voortvloeisel uit een jarenlange vriendschap. Sommige tongen beweren dat het een regelmatig terugkerende vlucht is uit het dagelijks leven. Laten we eerlijk zijn, een vlucht uit het dagelijks leven is zo af en toe helemaal niet verkeerd. Zolang je de weg naar de aarde maar weer terug weet te vinden. Maar we gaan even verder over het project “Eten bij…” Het gaat er hier om dat er om de beurt voor elkaar wordt gekookt. Geen chinees of patat bestellen maar gewoon echt eten koken waarbij je tijdens het eten je mes en vork moet gebruiken. Bij deze culinaire avonden worden alle voorkomende problemen in Sneek en de rest van de wereld uitvoerig doorgenomen. Naarmate de avond vordert worden de vraagstukken complexer, antwoorden creatiever en het komt zelden voor dat er geen oplossing wordt gevonden. Als eenmaal de buik en de vooravond is gevuld met eten en gepreek wordt de simpelheid van het leven opgezocht en de avond traditioneel voortgezet in “Grandcafé de Kroon”.

Zo ook afgelopen zaterdag. De afspraak was om bij FJB aan tafel te schuiven. Zijn recepten waren uitgezocht op de landen waar hij afgelopen jaren was geweest. Uit elk land zou een culinair hoogstandje worden voorbereid. Hij was regelmatig in Rusland geweest en ik weet niet wat ze daar eten maar wat ze erbij drinken wel. Je kijkt uit naar zulke avonden, de teleurstelling was dan ook groot dat FJB de avond moest afblazen. Wij noemen dat altijd “slechte hygiënische omstandigheden”. Een omschrijving die je erg ruim kan opvatten maar het kwam erop neer dat de ziektekiemen hem best te pakken hadden. Het project werd voor deze avond afgeblazen en zal in februari worden voortgezet. Gelukkig konden we onder een andere noemer dan “Eten bij…” terecht bij NG. De koning van het bladerdeeg.

Eten, bier, koffie en beerenburg. De verkiezingen van Súdwest Fryslan zijn nog op tafel gelegd. Messcherpe analyses. Er werd een gratis college social media gehouden. Als je niet oppaste had je zomaar ineens een Volvo gekocht. Het Recht werd besproken. Terwijl anderen weer excelleerden in stilte omdat alles later ook nog opgeschreven moest worden.

Al met al een fantastische avond maar met een klein zwart randje. Van “De zes Heeren” waren er maar vier fysiek fit aanwezig. Nummer vijf FJB kwam later nog even polshoogte nemen, terwijl nummer zes JK, ook door ziekte, gedwongen thuis moest blijven.

Dertigers zijn het “De zes Heeren”. Samen nog nooit zo sterk geweest.

Was getekend,

WvS, FJB, JK, WA, NG, IJB.

Gemeente Súdwest Fryslân.

2010-11-25T22:50:00.003+01:00

De officiële uitslag is er nog niet maar het CDA is toch de duidelijke winnaar van de verkiezing voor de nieuwe gemeente. Proficiat. Mijn stem heb ik woensdagavond uitgebracht, ook voor S. heb ik gestemd. Ze gaf me alle vertrouwen dat ik met haar stem verstandig om zou gaan. Na een overkill aan goed bedoelde adviezen om vooral op bepaalde mensen te stemmen, heb ik ervoor gekozen om onze stem te laten vallen op een, in mijn ogen, verstandige man. Iemand die ik al jaren ken, er is hier dus sprake van een gunfactor, stemmen op iemand die je (goed) kent. Iets wat volgens mij veel gebeurd tijdens lokale verkiezingen. Bij veel stemmers zullen de belangrijkste punten van de partij niet eens bekend zijn. Nu zal dit bij landelijke verkiezingen ook veelal het geval zijn.

Ik moet zeggen dat ik hier zelf ook schuldig aan ben. Stemmen puur op de persoon. Door een vloed aan informatie van alle politieke partijen heb je er in verkiezingstijd bijna een dagtaak aan om je voldoende in te lezen. Kan je het met alle punten van een politieke partij eens zijn? Lijkt mij niet. Dus je zal er voor jezelf een aantal belangrijke uitpikken. Is dit de manier om te stemmen? Ik wordt er niet echt “Bien” van. Na gisteravond er over te hebben geschreven ben ik er vanavond weer mee bezig maar het geeft met niet een goed gevoel zoals ik heb bij andere verhalen die ik schrijf. Er zijn te veel vragen die bij mij naar boven komen over politiek. Wat ik ga doen is er afstand van nemen en een oppervlakkige politieke volger zijn (blijven). Of is dit de makkelijke weg kiezen? De tijd zal het leren. Waar ik nog even flink over ga brainstormen is de naam voor onze nieuwe gemeente. Er moet toch verrassende naam met een flinke dosis historie te bedenken zijn.

De Bob Dylan kerst CD staat op m’n Ipod. Ik heb een hoed besteld en ga me eens inlezen in de poëzie van Cornelis van der Wal. Kijk dat zijn nog eens onderwerpen waar fantastische verhalen over te schrijven zijn. Kan niet wachten.

Verkiezingen gemeente Súdwest Fryslân.

2010-11-23T23:06:00.005+01:00

Het leeft in Sneek, de verkiezingen voor de raad van de nieuwe gemeente. Op 24 november wordt er weer met rood gekleurd. Of deze kleur ook de winnende zal zijn is natuurlijk nog maar de vraag. Bloggend en twitterend Sneek heeft het er maar druk mee. Elke schrijvende Sneeker heeft op z’n site wel een mening geplaatst over het hele gebeuren rond de nieuwe gemeente. Partijleden die zich op twitter profileren en aansporen vooral op hun partij te stemmen. Zelf mag ik het allemaal graag volgen. Maar ik heb er nog niets over gepubliceerd. Zelfs niet een “Dichter op…”. Politiek interesseert mij wel maar soms is het even niet meer te volgen. Continue in debat gaan om je standpunten te verdedigen. Dat lijkt mij vermoeiend. Des te meer het respect voor de echte politieke diehards. Mensen die staan voor hun politieke zaak. De enige zaak waar ik voor sta is die van Jan Eringa op de Oosterdijk.

Een groot punt waar de mensen zich druk om hebben gemaakt is natuurlijk de naam van de nieuwe gemeente. Of eigenlijk waar ze zich nog steeds druk om maken want in 2011 wordt de officiële naam bekend gemaakt. Dus tot die tijd is er nog een mogelijkheid om er een draai aan te geven. Nu is de naam Súdwest Fryslân natuurlijk wel een hele veilige naam. Je stoot er niemand mee tegen het hoofd. Ja misschien enkele Sneekers die de naam van hun stad in de nieuwe naam verweven willen hebben. Maar mijn mening is dat de nieuwe gemeente natuurlijk meer is dan alleen Sneek. De creatievellingen onder ons komen met een hele andere kijk op de zaak en willen de gemeente een naam geven met een bepaalde gedachte erachter. Zo is de afgelopen maanden regelmatig de naam NIJ HANZA “van Sneekermeer tot IJsselmeer” voorbijgekomen op twitter, facebook en andere sociale media. Ik ben benieuwd wat er achter de politieke schermen gezegd wordt over de namen van de nieuwe gemeente die door inwoners worden aangevoerd. M’n gevoel zegt dat het gewoon blijft bij Súdwest Frylân.

Maar goed, er zal morgen gestemd moeten worden. Je probeert je in te lezen via de kranten, folders en het internet. Alle partijen hebben het beste voor met de nieuwe gemeente . Zo heb ik de fusiekrant helemaal doorgespit en natuurlijk staat het onderwijs bij elke partij hoog in het vaandel. Veiligheid is belangrijk en de minderbedeelde moeten het beter krijgen. En zo kan ik nog wel even door gaan. Alle partijen zetten schappelijke punten op papier. Het wordt je erg moeilijk gemaakt om een keus te maken. En wat gebeurd er dan bij mij? Dan komt het aan op gevoel. Een gunfactor kom dan misschien om de hoek kijken voor mensen die je goed kent. Ik ben er nog niet uit en zal er nog even een nachtje over slapen. Mochten er mensen zijn die mij met een goed verhaal kunnen overtuigen dan hoor ik het graag.

Dichter op...Theater Sneek

2010-11-21T14:53:00.007+01:00

Uit de donkere krochten van de stad.
Komen ze straks,
onder de straten vandaan.
Er is geleefd,
in de oude, onzichtbare grachten.

Het zijn zangers, dichters.
Spelers van toneel,
de mooiste verhalenvertellers.
Ze dansen.

We kunnen er niet meer omheen.
Passie wint altijd.
Sneek… theater Sneek.
Ze hebben eindelijk een thuis.

Lustrum Literaire Activiteiten Sneek

2010-11-16T22:46:00.005+01:00

Afgelopen zaterdagochtend bladerde ik, onder het genot van een bakje zwart, de papieren Sneeker nog even door. M’n aandacht ging uit naar een artikel over de Stichting Literaire Activiteiten Sneek (LAS). Deze stichting, waar ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord had, vierde zondag 14 november haar lustrum. Geprikkeld door een optreden van De Dijk zanger en dichter Huub van der Lubbe, en een stuk over Gerard Reve besloot ik om Broeder H, partner in literaire crime, toekomstig Neerlandicus en hoeder van de Nederlandse taal en letterkunde, te vragen om me te vergezellen. Het bladeren door de papieren Sneeker leidde er dus toe dat ik voor de Sinterklaasintocht al twee kaarten had besteld voor het Lustrumfeest van de stichting LAS.

We waren weer even terug. Terug op de plek waar Broeder H en ik honderden uren hebben doorgebracht. De Noorderkerk, nu omgeturnd tot theater. Bij binnenkomst werden we net als vroeger verwelkomt door muziek uit het orgel. We zochten een plek op de tribune en besloten om achter de medewerkers van Buro~Interalphanske te gaan zitten. Zoals altijd in voor even een gezellig praatje.

Nieuwsgierig keek ik in het rond om te kijken wie er allemaal hadden besloten om deze zondagmiddag in het theater te vertoeven. Ik was bezig met een vraag die me al een tijd bezig houdt: Wat is literatuur. Was literair Sneek aanwezig? Misschien kon ik beginnen met het kijken of literatuur een gezicht heeft. Ik ben op de tribune meteen in gedachten gaan tekenen (minddrawing) en kwam daar tot de conclusie dat literaire mensen retro brillen, dunne sjaaltjes en colbertjes dragen (het liefst met van die lappen op de ellebogen). Wel of niet vergezeld door keurig gesoigneerde dames. Deze gedachte heb ik later toch weer laten varen omdat het teveel een hokjes gedachte was. En daar houd ik niet van.

Tijdens dat harde werken van mij was Huub van der Lubbe druk bezig met het testen van instrument en geluid. Fantastisch om te zien deze man. Een geweldig uitstraling en natuurlijk een goede stem. Nadat Dolf Alberts (voorzitter van de stichting) het lustrum feest had geopend begon Huub te spelen. Al snel kwam hij erachter dat de microfoon en versterker niet nodig waren zodat het “unplugged” verder ging. Met veel passie en gevoel, zoals alleen Huub dat kan, bracht hij z’n nummers en gedichten aan ons over. Puur genieten ik kan het niet anders zeggen.

Voor de pauze was er nog een optreden. Dit werd verzorgt door de gebroeders Kleefstra. Experimentele muziek. Ik kreeg er wat een psychedelisch gevoel bij. Als je er een tijdje aandachtig naar luisterde was het net of je aan de geestverruimende middelen zat. De dichter van dit duo ging ook zo in z’n optreden op dat het leek of hij in een trip was blijven hangen. Zo intens waren ze bezig. Het was even wennen maar ik heb me zeker vermaakt tijdens deze uitvoering.

PAUZE: o.a. werd de mogelijkheid geboden om boeken te kopen en te laten signeren door Huub van der Lubbe.

Het stuk wat me na de pauze het meest is bij gebleven is het optreden van Teigetje&Woelrat. Twee oude vrienden van Reve. Zo eind jaren zestig en begin jaren zeventig woonden deze twee heren samen met Reve in het Friese Greonterp in “Huize Het Gras”. Reve was ook de man die hun deze namen gaf. Er werd een korte film genaamd “koffie” getoond. Oude beelden van Reve en deze twee mannen. Daarna droegen Teigetje&Woelrat voor uit brieven die Reve aan hun geschreven had. Weer heel mooi om zoiets te horen. De gedachten van een man in de vorige eeuw op papier gezet voor zijn twee metgezellen. Dit stuk samen met het pianostuk Reverie, fantastisch gespeeld door Leo Köhlenberg, completeerde het Reve blok van het lustrum.

Een mooie middag in theater Sneek was weer afgelopen. Met Buro~Interalphanske praatte Broeder H en ik nog even na. Om vervolgens in de stromende regen weer op de fiets te stappen. Ondanks dit slechte weer kon ik nog positief denken en dacht bij mezelf:

“Mooi dat je zo lekker op het fietsje naar het theater kan”

Huub van der Lubbe door Judith Lansink

Reve met Teigetje & Woelrat

De intocht van Sinterklaas

2010-11-13T20:39:00.009+01:00

Kinderen kunnen soms rigoureus veranderen van interesses, ze zijn nog goudeerlijk en kunnen duidelijk aangeven wanneer ze iets niet zint. Zo ook vanochtend. Bij ons thuis werd door D&R Sint Maarten keihard aan de kant gezet. Sint Nicolaas was ineens de man. De eens zo mooie lampion, die garant stond voor een goed gevulde tas, legde het af tegen de zak van Sinterklaas en het mysterie van de kruipende pepernotenzak van het Sinterklaasjournaal.

Ter voorbereiding nam ik vanochtend mijn beide jongens mee op de fiets om even snel een blik te werpen op de Oosterdijk. Misschien dat toevallig de Goedheiligman er al was. Niets was minder waar, maar de teleurstelling was voor D&R nog prima te hanteren. We vulden de HEMA Sinterklaas zak en keerden snel weer huiswaarts. Dit was omdat de jongens er niets meer voor voelden om even bij de waterpoort te kijken. Deze teleurstelling was voor mij minder hanteerbaar omdat ik graag bij de waterpoort mag vertoeven.

Eenmaal thuis stond de koffie klaar en konden we ons langzaam klaarmaken voor de tv uitzending en de intocht in Sneek. Een ideale locatie om dit allemaal mee te gaan maken is toch in het appartement van de ouders van S. Aan de Pampuskade hebben we natuurlijk een fantastisch uitzicht en het is perfect om de Pakjesboot te zien. Zelfs nog voordat hij de stad binnenvaart. Na de koffie zijn we snel op de fiets gestapt om op tijd te zijn voor de uitzending.

Ik had de deur aan de Pampuskade nog niet eens open geslagen of de geur van snert steeg al snel langs mijn neusschot omhoog. Ja hoor, schoonmoeder had een megapan op het vuur staan. Wat is er nu mooier dan de intocht van Sinterklaas kijken met een dampend bord snert op je schoot. Dieuwertje Blok zat al klaar en we konden beginnen. De snert en pepernoten werden smakelijk naar binnen gewerkt. Hoewel Dieuwertje en consorten de aandacht van D&R niet de hele uitzending vasthielden, waren ze toch erg enthousiast en klaar voor de intocht in Sneek.

Aan de Pampuskade stonden we te kijken of we de pakjesboot zagen. Bloedlink zo aan de waterkant met die kinderen maar al snel hoorden we de stoomboot aankomen. Pieten die aankwamen scheuren in hun speedboten. En de eerste pepernoten en koeken waren al gescoord. In colonne gingen we met de andere Sinterklaas fans richting binnenstad.
Op het kleinzand hadden we ons geïnstalleerd om Sinterklaas, zittend op Americo, te bewonderen. D&R hadden allebei hun plek gevonden op mijn schouders en op die van Pake E. Door deze straat baande zich een tractor op een levensgevaarlijke manier door de menigte. De enorme tractorbanden scheerde vlak langs kleine kindervoetjes. Gelukkig werd de tractor begeleid door een viertal beveiligers die er voor zorgden dat de kindervoetjes ook na de intocht nog een functie hadden.

En hoe zat het dan met het scoren van pepernoten en koek? Toch een belangrijk punt tijdens een Sinterklaas intocht. De jongste R. had totaal geen problemen om de koek te scoren en lekker op te eten. De meeste tijd had hij zijn beide handjes vol met koek. Alleen het geluid van Advendo deed enkele waterlanders boven komen. Maar dat was snel weer verdwenen als er weer een Zwarte Piet langs kwam. De oudste daarentegen had na die ene vangst op de Pamuskade geen trek meer in eten van de Zwarte Pieten. Het aanbod was zeer hoog maar de Pieten werden met een stalen blik aangekeken zodat ze met de veer tussen de benen weer snel verder gingen.

Helemaal kapot en uitgeblust kwamen we weer thuis aan. Waar R. snel na het eten ging slapen was D. nog helemaal beduusd van het hele gebeuren van deze dag. Nu moesten ook nog de schoenen bij de openhaard worden gezet. Daar werden complete berekeningen op los gelaten. Goed werd er gekeken naar alle mogelijkheden hoe Zwarte Piet de schoenen kon gaan vullen. Toen dit eenmaal achter de rug was en D. eindelijk op bed lag, begonnen we met de “tweede ronde”. Meerdere malen kwam hij uit z’n bed met vragen over Sinterklaas en Zwarte Piet. Met als meest opvallende opmerking: “Volgens mij hoor ik steeds de stoomboot van Sinterklaas”.

Een golf van indrukken hebben D&R overspoeld vandaag. De schoenen bij de openhaard zijn gevuld en de tekening hangt zomaar ineens aan het schilderij. We houden ze zo een paar jaar voor de gek. Het is een goede Nederlandse traditie en het hoort erbij….